Shloka 13
कलेर्द्वापरस्य च नले प्रति कोपः
Kali and Dvāpara’s Resolve Against Nala
अतीवसुकुमाराड्ीं तनुमध्यां सुलोचनाम् । आशक्षिपन्तीमिव प्रभां शशिन: स्वेन तेजसा,उसके अंग परम सुकुमार हैं, कटिके ऊपरका भाग अत्यन्त पतला है और नेत्र बड़े सुन्दर हैं एवं वह अपने तेजसे चन्द्रमाकी प्रभाको भी तिरस्कृत-सी कर रही है
atīvasukumārāṅgīṁ tanumadhyāṁ sulocanām | āśakṣipantīm iva prabhāṁ śaśinaḥ svena tejasā ||
അവളുടെ അവയവങ്ങൾ അത്യന്തം സുകുമാരമാണ്, നടുവ് സന്നമാണ്, കണ്ണുകൾ മനോഹരം; തന്റെ തേജസ്സാൽ ചന്ദ്രന്റെ പ്രഭയെയും മങ്ങിക്കളയുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു.
बृहृदश्च उवाच
Educational Q&A
The verse primarily serves a narrative-poetic function: it uses elevated imagery to portray extraordinary beauty and presence, illustrating how epic literature employs comparisons (upamā) to convey awe and admiration rather than issuing a direct moral injunction.
Bṛhadaśva is describing a woman of remarkable beauty—delicate-limbed, slender-waisted, and bright-eyed—whose natural radiance is said to outshine even the moon, heightening the listener’s sense of wonder within the ongoing story.