Shloka 9
संस्तूयमानो गन्धर्वैरप्सरोभिश्नल पाण्डव: | पुष्पगन्धवहै: पुण्यैर्वायुभिश्चवानुवीजित:,वहाँ स्वेच्छानुसार गमन करनेवाले देवताओंके सहस्रों विमान स्थिरभावसे खड़े थे और हजारों इधर-उधर आते-जाते थे। उन सबको पाण्डुनन्दन अर्जुनने देखा। उस समय गन्धर्व और अप्सराएँ उनकी स्तुति कर रही थीं। फ़ूलोंकी सुगन्धका भार वहन करनेवाली पवित्र मन्द-मन्द वायु मानो उनके लिये चँवर डुला रही थी
saṃstūyamāno gandharvair apsarobhiś ca pāṇḍavaḥ | puṣpagandhavahaiḥ puṇyair vāyubhiś cānuvījitaḥ ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—അവിടെ പാണ്ഡവനായ അർജുനനെ ഗന്ധർവരും അപ്സരസ്സുകളും സ്തുതിച്ചു; പുഷ്പസുഗന്ധം വഹിക്കുന്ന പവിത്രമായ കാറ്റുകൾ അവനെ ചാമരം വീശുന്നതുപോലെ അനുവീജിച്ചു; ആ ദിവ്യലോകത്തിൽ അവൻ അങ്ങനെ തന്നെ മഹിമയിലും മാനത്തിലും വിരാജിച്ചു।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how inner discipline and earned merit (puṇya) are recognized even in the divine sphere: honor is not random but corresponds to worthiness, and the celestial order mirrors ethical order—those who cultivate restraint and excellence receive fitting respect.
Arjuna is in a heavenly environment where Gandharvas and Apsarases praise him, fragrant breezes waft around him like attendants, and he observes many divine vimānas—some stationary and others moving freely—signaling his reception and the grandeur of the gods’ realm.