Adhyaya 313
Chapter Arc: A brahmana-guest arrives before Karna, and the famed giver is tested: what will he offer when the request touches his very body? → Karna offers villages, herds, gold, and pleasures—yet the brahmana refuses all ordinary gifts, hinting at a desire that cannot be repaid by wealth. The disguise tightens: it is Indra, seeking to blunt the invincible armor of Surya’s son for the sake of his own son Arjuna. → Karna, unwavering in dana-dharma, tears from his own flesh the divine kavacha and kundala and gives them away—choosing honor over survival. Indra, moved yet strategic, grants Karna the amogha Shakti: a single, unfailing weapon that will surely slay one roaring, mighty foe in battle. → Indra warns of the Shakti’s peril if used carelessly; its power is certain, but its use is bounded. Karna stands diminished in protection yet armed with a terrible certainty—his generosity becomes both his glory and his doom’s seed. → The gift’s condition hangs like fate: whom will Karna choose to kill with the one infallible Shakti, and what price will that choice exact in the coming war?
Shlokas
Verse 1
(दाक्षिणात्य अधिक पाठका $ “लोक मिलाकर कुल २५३ “लोक हैं) #+/ (9) #::..# #25--7 दशाधिकत्रिशततमोब& ध्याय: इन्द्रका कर्णको अमोघ शक्ति देकर बदलेमें उसके कवच- कुण्डल लेना वैशम्पायन उवाच देवराजमनुप्राप्तं ब्राह्मणच्छ्मना वृतम् । दृष्टवा स्वागतमित्याह न बुबोधास्य मानसम्
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—ബ്രാഹ്മണന്റെ വേഷം ധരിച്ചു വന്ന ദേവരാജൻ ഇന്ദ്രനെ കണ്ട കർണ്ണൻ, “ബ്രാഹ്മണാ, സ്വാഗതം” എന്നു പറഞ്ഞു; എന്നാൽ ആ സമയത്ത് ഇന്ദ്രന്റെ അന്തർഹിതം കർണ്ണൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല.
Verse 2
हिरण्यकण्ठी: प्रमदा ग्रामान् वा बहुगोकुलान् । कि ददानीति तं विप्रमुवाचाधिरथिस्तत:
അപ്പോൾ അധിരഥിയുടെ പുത്രൻ കർണ്ണൻ ആ ബ്രാഹ്മണവേഷധാരിയോട് പറഞ്ഞു—“വിപ്രശ്രേഷ്ഠാ! ഞാൻ നിനക്കു എന്തു നൽകണം? സ്വർണ്ണഹാരങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച യുവതികളെയോ, അല്ലെങ്കിൽ അനേകം ഗോകുലങ്ങളാൽ സമൃദ്ധമായ ഗ്രാമങ്ങളെയോ?”
Verse 3
ब्राह्मण उवाच हिरण्यकण्ठ्यः प्रमदा यच्चान्यत् प्रीतिवर्धनम् । नाहं दत्तमिहेच्छामि तदर्थि भ्य: प्रदीयताम्
ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു—“വീരശ്രേഷ്ഠാ! സ്വർണ്ണഹാരങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച യുവതികളെയും മറ്റു ആനന്ദവർധക ദാനങ്ങളെയും ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. അവയെ അതിനായി അപേക്ഷിച്ചു വന്ന യാചകര്ക്ക് നൽകുക.”
Verse 4
यदेतत् सहजं वर्म कुण्डले च तवानघ । एतदुत्कृत्य मे देहि यदि सत्यव्रतो भवान्,अनघ! यदि तुम सत्यव्रती हो, तो ये जो तुम्हारे शरीरके साथ ही उत्पन्न हुए कवच और कुण्डल हैं, इन्हें काटकर मुझे दे दो
ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു—“അനഘാ! നിനക്കൊപ്പം സഹജമായി ജനിച്ച ഈ കവചവും കുണ്ഡലങ്ങളും—നീ സത്യവ്രതനായാൽ ഇവ മുറിച്ചു എനിക്ക് തരിക.”
Verse 5
एतदिच्छाम्यहं क्षिप्र॑ं त्वया दत्तं परंतप । एष मे सर्वलाभानां लाभ: परमको मत:,परंतप! तुम्हारा दिया हुआ यही दान मैं शीघ्रतापूर्वक लेना चाहता हूँ। यही मेरे लिये सम्पूर्ण लाभोंमें सबसे बढ़कर लाभ है
ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു—“പരന്തപാ! നീ നൽകുന്ന ഈ ദാനമത്രേ ഞാൻ ഉടൻ സ്വീകരിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, എല്ലാ ലാഭങ്ങളിലും ഇതാണ് പരമലാഭം.”
Verse 6
कर्ण उवाच अवनिं प्रमदा गाश्न निवापं बहुवार्षिकम् । तत् ते विप्र प्रदास्यामि न तु वर्म सकुण्डलम्
കർണ്ണൻ പറഞ്ഞു—“ഹേ ബ്രാഹ്മണാ! നിനക്ക് ഭൂമിയും, സുന്ദരിയായ യുവതികളെയും, അനേകം പശുക്കളെയും, പല വർഷങ്ങളോളം നിലനിൽക്കുന്ന ജീവിതോപാധിയെയും ഞാൻ നൽകാം; ഇതെല്ലാം ഞാൻ നിനക്കു ദാനം ചെയ്യും. എന്നാൽ എന്റെ കവചവും കുണ്ഡലങ്ങളും ഞാൻ നൽകുകയില്ല.”
Verse 7
वैशम्पायन उवाच एवं बहुविधैर्वाक्यैर्याच्यमान: स तु द्विज: । कर्णेन भरतश्रेष्ठ नान्यं वरमयाचत
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—“ഭരതശ്രേഷ്ഠാ! കർണ്ണൻ പലവിധ വാക്കുകളാൽ അപേക്ഷിച്ചിട്ടും, ആ ദ്വിജൻ മറ്റൊരു വരവും ചോദിച്ചില്ല.”
Verse 8
सान्त्वितश्न यथाशक्ति पूजितश्न यथाविधि । न चान्यं॑ स द्विजश्रेष्ठ; कामयामास वै वरम्
കർണ്ണൻ കഴിയുന്നത്ര ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും വിധിപ്രകാരം പൂജിക്കുകയും ചെയ്തു; എങ്കിലും ആ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠൻ മറ്റൊരു വരവും ആഗ്രഹിച്ചില്ല.
Verse 9
यदा नानय॑ प्रवृणुते वरं वै द्विजसत्तम: । (विनास्य सहजं वर्म कुण्डले च विशाम्पते) । तदैनमब्रवीद् भूयो राधेय: प्रहसन्निव
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—“രാജാവേ! ആ ദ്വിജസത്തമൻ കർണ്ണന്റെ സഹജ കവചവും കുണ്ഡലങ്ങളും ഒഴികെ മറ്റൊരു വരവും തിരഞ്ഞെടുത്തില്ല. അപ്പോൾ രാധേയൻ (കർണ്ണൻ) ചിരിയോടെപോലെ വീണ്ടും അവനോട് പറഞ്ഞു.”
Verse 10
सहजं वर्म मे विप्र कुण्डले चामृतोद््भवे । तेनावध्यो5स्मि लोकेषु ततो नैतज्जहाम्पयहम्
“ഹേ വിപ്രശ്രേഷ്ഠാ! എന്റെ കവചം എനോടൊപ്പം തന്നെ ജനിച്ചതാണ്; ഈ രണ്ടു കുണ്ഡലങ്ങൾ അമൃതത്തിൽ നിന്നു ഉദ്ഭവിച്ചതുമാണ്. ഇവ മൂലമാണ് ഞാൻ ലോകങ്ങളിൽ അവധ്യൻ; അതുകൊണ്ട് ഇവയെ ഞാൻ ഉപേക്ഷിക്കാനാവില്ല.”
Verse 11
विशाल पृथिवीराज्यं क्षेमं निहतकण्टकम् । प्रतिगृह्लीष्व मत्तस्त्वं साधु ब्राह्मणपुजड़व,“ब्राह्मणप्रवर! आप मुझसे समूची पृथ्वीका कल्याणमय, अकण्टक, विशाल एवं उत्तम साम्राज्य ले लें
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— “എന്നിൽ നിന്ന് ഈ വിശാല ഭൂസാമ്രാജ്യം സ്വീകരിക്കൂ—ക്ഷേമമുള്ളത്, സമൃദ്ധമായത്, കൺടകരഹിതം (ശത്രു-വിഘ്നരഹിതം). ഹേ സാദുവേ, ഹേ ബ്രാഹ്മണപൂജകനേ, ഹേ ബ്രാഹ്മണപ്രവരനേ, ഇത് സ്വീകരിക്കൂ।”
Verse 12
कुण्डलाभ्यां विमुक्तो5हं वर्मणा सहजेन च । गमनीयो भविष्यामि शत्रूणां द्विजसत्तम,द्विजश्रेष्ठ इस सहज कवच और दोनों कुण्डलोंसे वंचित हो जानेपर मैं शत्रुओंका वध्य हो जाऊँगा (अतः इन्हें न माँगिये)!
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— “ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ! എന്റെ രണ്ടു കുണ്ഡലങ്ങളും സഹജകവചവും നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ, ഞാൻ ശത്രുക്കൾക്ക് എളുപ്പത്തിൽ വധ്യൻ—വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകാവുന്ന ഇര—ആകും. അതിനാൽ അവ ചോദിക്കരുത്।”
Verse 13
वैशम्पायन उवाच यदान्यं न वरं वव्रे भगवान् पाकशासन: । ततः प्रहस्य कर्णस्तं पुनरित्यब्रवीद् वच:
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— “ഭഗവാൻ പാകശാസനൻ (ഇന്ദ്രൻ) ഏറെ അപേക്ഷിച്ചിട്ടും മറ്റൊരു വരം തിരഞ്ഞെടുത്തില്ല. അപ്പോൾ കർണ്ണൻ പുഞ്ചിരിച്ച് വീണ്ടും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു।”
Verse 14
विदितो देवदेवेश प्रागेवासि मम प्रभो | नतु न््याय्यं मया दातुं तव शक्र वृथा वरम्
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— “ഹേ ദേവദേവേശാ, ഹേ പ്രഭോ! നിങ്ങളുടെ വരവ് എനിക്ക് മുൻപേ അറിയാമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഹേ ശക്രാ, നിങ്ങളെ ഫലമില്ലാത്ത വരം നൽകി വെറുതെ മടക്കി അയയ്ക്കുന്നത് എനിക്ക് നീതിയല്ല।”
Verse 15
त्वं हि देवेश्वर: साक्षात् त्वया देयो वरो मम । अन््येषां चैव भूतानामी श्वरो हासि भूतकृत्
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— “നിങ്ങൾ സാക്ഷാൽ ദേവേശ്വരൻ; അതിനാൽ എനിക്ക് വരം നൽകേണ്ടത് നിങ്ങളാണ്. കാരണം നിങ്ങൾ എല്ലാ ജീവഭൂതങ്ങളുടെയും ഈശ്വരൻ, അവയെ സൃഷ്ടിച്ചവനും തന്നെയാണ്।”
Verse 16
यदि दास्यामि ते देव कुण्डले कवचं तथा | वध्यतामुपयास्यामि त्वं च शक्रावहास्यताम्
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—ദേവാ! ഞാൻ നിനക്കു എന്റെ കുണ്ഡലങ്ങളും കവചവും നൽകിയാൽ, ഞാൻ വധിക്കപ്പെടാൻ എളുപ്പമുള്ളവനാകും; ശക്രാ, ലോകത്തിൽ നീ പരിഹാസവിഷയമാകും. അതിനാൽ, ശക്രാ! ഏതെങ്കിലും പ്രതിദാനം നൽകി, നിനക്കിഷ്ടമുള്ളപോലെ എന്റെ കുണ്ഡലങ്ങളും ഉത്തമ കവചവും എടുത്തുകൊൾക; അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ നൽകാൻ കഴിയില്ല.
Verse 17
तस्माद् विनिमयं कृत्वा कुण्डले वर्म चोत्तमम् | हरस्व शक्र काम॑ मे न दद्यामहमन्यथा
അതുകൊണ്ട് വിനിമയം നടത്തി, ശക്രാ, എനിക്കിഷ്ടമുള്ള പ്രതിദാനം നൽകി, നിനക്കിഷ്ടമുള്ളപോലെ എന്റെ കുണ്ഡലങ്ങളും ഉത്തമ കവചവും എടുത്തുകൊൾക; അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ നൽകുകയില്ല.
Verse 18
शक्र उवाच विदितो*<हं रवे: पूर्वमायानेव तवान्तिकम् । तेन ते सर्वमाख्यातमेवमेतन्न संशय:
ശക്രൻ പറഞ്ഞു—കർണാ! ഞാൻ നിന്റെ അടുക്കൽ വരാൻ പുറപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പേ സൂര്യൻ ഇതറിഞ്ഞിരുന്നു; അതിനാൽ അവൻ തന്നെയാണ് നിന്നോട് എല്ലാം പറഞ്ഞത്. ഇതുതന്നെ സത്യം—സംശയമില്ല.
Verse 19
काममस्तु तथा तात तव कर्ण यथेच्छसि । वर्जयित्वा तु मे वज्॑ प्रवृणीष्व यथेच्छसि,तात कर्ण! तुम्हारी रुचिके अनुसार इन वस्तुओंका परिवर्तन ही हो जाय। मेरे वज्ञको छोड़कर तुम जो चाहो, वही आयुध मुझसे माँग लो
ശക്രൻ പറഞ്ഞു—താത കർണാ! നിനക്കിഷ്ടമുള്ളപോലെ തന്നെയാകട്ടെ. എന്നാൽ എന്റെ വജ്രം ഒഴികെ, നിനക്കിഷ്ടമുള്ള ആയുധം എനിക്കിടയിൽ നിന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കുക.
Verse 20
वैशम्पायन उवाच तत:ः कर्ण: प्रह्ृष्टस्तु उपसंगम्य वासवम् | अमाोधघां शक्तिमभ्येत्य वत्रे सम्पूर्णणानस:
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ കർണൻ അത്യന്തം ഹർഷത്തോടെ വാസവനെ (ഇന്ദ്രനെ) സമീപിച്ചു; വരം നേടുമെന്നുറച്ച്, അവന്റെ അമോഘശക്തി അപേക്ഷിച്ചു.
Verse 21
कर्ण उवाच वर्मणा कुण्डलाभ्यां च शक्ति मे देहि वासव । अमोधघां शत्रुसंघानां घातिनीं पृतनामुखे
കർണ്ണൻ പറഞ്ഞു—ഹേ വാസവാ! എന്റെ കവചവും കുണ്ഡലങ്ങളും സ്വീകരിച്ച്, യുദ്ധത്തിൽ സേനയുടെ അഗ്രഭാഗത്ത് ശത്രുസമൂഹത്തെ സംഹരിക്കുന്ന നിന്റെ അമോഘശക്തി എനിക്ക് നൽകുക.
Verse 22
कर्ण बोला--वासव! मेरे कवच और कुण्डल लेकर आप मुझे अपनी वह अमोघ शक्ति प्रदान कीजिये जो सेनाके अग्रभागमें शत्रुसमुदायका संहार करनेवाली है ।।
കർണ്ണൻ പറഞ്ഞു—ഹേ വാസവാ! എന്റെ കവചവും കുണ്ഡലങ്ങളും സ്വീകരിച്ച്, പകരമായി സേനയുടെ അഗ്രഭാഗത്ത് ശത്രുസമൂഹത്തെ നശിപ്പിക്കുന്ന ആ അമോഘശക്തി എനിക്ക് നൽകുക. തുടർന്ന് വാസവൻ മനസ്സിൽ ക്ഷണകാലം ആലോചിച്ച്, രാജാവേ, ആ ശക്തിയെക്കുറിച്ച് കർണ്ണനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
Verse 23
कुण्डले मे प्रयच्छस्व वर्म चैव शरीरजम् । गृहाण कर्ण शक्ति त्वमनेन समयेन च
ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു—നിന്റെ രണ്ടു കുണ്ഡലങ്ങളും ശരീരജന്യമായ സഹജകവചവും എനിക്ക് തരിക; കർണ്ണാ, ഈ വ്യവസ്ഥപ്രകാരം നീ എന്റെ ഈ ശക്തി സ്വീകരിക്ക.
Verse 24
अमोघा हन्ति शतश: शत्रून् मम करच्युता । पुनश्न पाणिमभ्येति मम दैत्यान् विनिघ्नतः:
ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു—ഈ അമോഘശക്തി എന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് വിട്ടുപോയാൽ നൂറുകണക്കിന് ശത്രുക്കളെ വധിക്കുന്നു; ദൈത്യരെ സംഹരിച്ച ശേഷം വീണ്ടും എന്റെ കൈയിലേക്കുതന്നെ മടങ്ങിവരുന്നു.
Verse 25
सेयं तव करप्राप्ता हत्वैकं रिपुमूर्जितम् गर्जन्तं प्रतपन्तं च मामेवैष्यति सूतज
ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു—ഈ ശക്തി നിന്റെ കൈയിൽ എത്തിയാൽ, ഗർജ്ജിക്കുന്നതും പ്രതാപത്തോടെ ജ്വലിക്കുന്നതുമായ ബലവാനായ ഒരൊറ്റ ശത്രുവിനെ മാത്രം വധിക്കും; സൂതപുത്രാ, പിന്നെ അത് എനിക്കുതന്നെ മടങ്ങിവരും.
Verse 26
कर्ण उवाच एकमेवाहमिच्छामि रिपुं हन्तुं महाहवे । गर्जन्तं प्रतपन्तं च यतो मम भयं भवेत्
കർണ്ണൻ പറഞ്ഞു—ദേവേന്ദ്രാ! ഈ മഹാസമരത്തിൽ ഞാൻ ഒരേയൊരു ശത്രുവിനെ മാത്രം വധിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു—യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഗർജ്ജിക്കുന്നവനും, പരാക്രമത്തിൽ ജ്വലിക്കുന്നവനും, എനിക്കുള്ളിൽ നിരന്തരം ഭയം ഉണർത്തുന്നവനും ആയ അവനെ.
Verse 27
इन्द्र रवाच एकं हनिष्यसि रिपुं गर्जन्तं बलिनं रणे । त्वंतुयंप्रार्थयस्येकं रक्ष्यते स महात्मना
ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു—കർണ്ണാ! ഈ ശക്തിയാൽ നീ യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഗർജ്ജിക്കുന്ന ഒരു ബലവാനായ ശത്രുവിനെ വധിക്കാം. എന്നാൽ നീ ഇപ്പോൾ ലക്ഷ്യമാക്കി ഈ അമോഘശക്തി അപേക്ഷിക്കുന്ന ആ ഒരാൾ പരമാത്മാവാൽ സംരക്ഷിതനാണ്. വേദജ്ഞർ അവനെ അപരാജിത പുരുഷോത്തമൻ—ഹരി, അചിന്ത്യ നാരായണൻ—എന്ന് വിളിക്കുന്നു; അവൻ തന്നെയാണ് ശ്രീകൃഷ്ണൻ, അവനാൽ തന്നെയാണ് ആ വീരൻ കാക്കപ്പെടുന്നത്.
Verse 28
यमाहुर्वेदविद्वांसो वराहमपराजितम् | नारायणमचिन्त्यं च तेन कृष्णेन रक्ष्यते
ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു—വേദജ്ഞർ അപരാജിത വരാഹൻ, അചിന്ത്യ നാരായണൻ എന്നു വിളിക്കുന്ന ആ ശ്രീകൃഷ്ണനാൽ തന്നെയാണ് അവൻ (ആ വീരൻ) സംരക്ഷിതൻ.
Verse 29
कर्ण उवाच एवमप्यस्तु भगवन्नेकवीरवधे मम । अमोधां देहि मे शक्ति यथा हन्यां प्रतापिनम्
കർണ്ണൻ പറഞ്ഞു—ഭഗവൻ! അങ്ങനെ തന്നെയാകട്ടെ. എങ്കിലും ഒരു വീരനെ വധിക്കുവാൻ നിങ്ങളുടെ അമോഘശക്തി എനിക്കു ദയചെയ്യുക; അതിനാൽ ഞാൻ എന്റെ പ്രതാപശാലിയായ ശത്രുവിനെ സംഹരിക്കാം.
Verse 30
उत्कृत्य तु प्रदास्यामि कुण्डले कवचं च ते । निकृत्तेषु तु गात्रेषु न मे बीभत्सता भवेत्
കർണ്ണൻ പറഞ്ഞു—ഞാൻ എന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുതന്നെ പിഴുതെടുത്തു കുണ്ഡലവും കവചവും നിങ്ങളെക്കു നൽകാം; എന്നാൽ അവയവങ്ങൾ മുറിക്കപ്പെടുമ്പോഴും എന്റെ രൂപം ഭീകരവും വികൃതവുമായിത്തീരരുത്.
Verse 31
इन्द्र वाच न ते बीभत्सता कर्ण भविष्यति कथजठ्चन । व्रणश्वैव न गात्रेषु यस्त्वं नानृतमिच्छसि
ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു—കർണാ, നിനക്കു യാതൊരു വിധത്തിലും ഭീഭത്സത വരികയില്ല. നിന്റെ അവയവങ്ങളിൽ മുറിവിന്റെ അടയാളങ്ങളും ഉണ്ടാകുകയില്ല; കാരണം നീ അസത്യത്തെ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.
Verse 32
यादृशस्ते पितुर्वर्णस्तेजश्च॒ वदतां वर । तादृशेनैव वर्णेन त्वं कर्ण भविता पुन:
വക്താക്കളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ കർണാ! നിന്റെ പിതാവിനുണ്ടായിരുന്ന വർണ്ണവും തേജസ്സും പോലെ തന്നേ, അതേ വർണ്ണ-തേജസ്സോടെ നീ വീണ്ടും സമ്പന്നനാകും.
Verse 33
विद्यमानेषु शस्त्रेषु यद्यमोघामसंशये । प्रमत्तो मोक्ष्यसे चापि त्वय्येवैषा पतिष्यति
മറ്റു ശസ്ത്രങ്ങൾ നിനക്കുണ്ടായിരിക്കെ, നീ അശ്രദ്ധയോടെ ഈ അമോഘശക്തി പ്രയോഗിച്ചാൽ, സംശയമില്ലാതെ അത് ശത്രുവിനെ വധിക്കാതെ തിരിഞ്ഞ് നിന്റെ മേലേ തന്നെ പതിക്കും.
Verse 34
कर्णको इन्द्रका शक्ति-दान युधिष्ठिर और बगुलारूपधारी यक्ष कर्ण उवाच संशयं परमं प्राप्प विमोक्ष्ये वासवीमिमाम् । यथा मामात्थ शक्र त्वं सत्यमेतद् ब्रवीमि ते
കർണൻ പറഞ്ഞു—ദേവേന്ദ്രാ! നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതുപോലെ, പ്രാണസങ്കടത്തിൽ അകപ്പെട്ടാൽ മാത്രമേ ഞാൻ നിങ്ങൾ നൽകിയ ഈ വാസവീശക്തി പ്രയോഗിക്കൂ; ഇത് ഞാൻ നിങ്ങളോട് സത്യമായി പറയുന്നു.
Verse 35
वैशम्पायन उवाच ततः शक्ति प्रज्वलितां प्रतिगृह्म विशाम्पते । शस्त्र गृहीत्वा निशितं सर्वगात्राण्यकृन्तत
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—രാജാവേ! തുടർന്ന് ജ്വലിക്കുന്ന ശക്തി സ്വീകരിച്ച കർണൻ മൂർച്ചയുള്ള ആയുധം കൈയിലെടുത്ത്, കവചം നീക്കുന്നതിനായി തന്റെ സർവ്വാവയവങ്ങളും മുറിക്കാൻ തുടങ്ങി.
Verse 36
ततो देवा मानवा दानवाश्न निकृन्तन्तं कर्णमात्मानमेवम् । दृष्टवा सर्वे सिंहनादान् प्रणेदु- न हास्यासीन्मुखजो वै विकार:
അപ്പോൾ ദേവന്മാരും മനുഷ്യരും ദാനവരും—എല്ലാവരും—ഇങ്ങനെ സ്വന്തം ശരീരം തന്നെ മുറിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കര്ണനെ കണ്ടു സിംഹനാദം മുഴക്കി; എന്നാല് കര്ണന്റെ മുഖത്ത് അല്പമെങ്കിലും വികാരം ഉണ്ടായില്ല.
Verse 37
ततो दिव्या दुन्दुभय: प्रणेदु: पपातोच्चै: पुष्पवर्ष च दिव्यम् दृष्टवा कर्ण शस्त्रसंकृत्तगात्रं मुहुश्नापि स्मयमानं नृवीरम्
അപ്പോൾ ദിവ്യ ദുന്ദുഭികൾ മുഴങ്ങി; ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ഉയരത്തിൽ ദിവ്യ പുഷ്പവൃഷ്ടി പെയ്തു. ആയുധാഘാതങ്ങളാൽ അവയവങ്ങൾ മുറിഞ്ഞിട്ടും ആ നരവീരൻ വീണ്ടും വീണ്ടും പുഞ്ചിരിയോടെ നിലകൊള്ളുന്നതു കണ്ടു ഈ ശുഭലക്ഷണങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
Verse 38
ततश्कछित्त्वा कवचं दिव्यमज्भात् तथैवार्द् प्रददौ वासवाय । तथोत्कृत्य प्रददौ कुण्डले ते कर्णात् तस्मात् कर्मणा तेन कर्ण:
അതിനുശേഷം കര്ണൻ തന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ദിവ്യ കവചം പിഴുതെടുത്തു—അത് അപ്പോൾ രക്തത്തിൽ നനഞ്ഞതായിരുന്നു—വാസവനായി ഇന്ദ്രന്റെ കൈയിൽ ഏല്പിച്ചു. അതുപോലെ തന്നെ ചെവികളിലെ ആ രണ്ടു കുണ്ഡലങ്ങളും മുറിച്ച് ദാനം ചെയ്തു. ഈ ‘കര്ണ-ഛേദന’ കർമ്മം കൊണ്ടുതന്നെ അവൻ “കര്ണൻ” എന്നു പ്രസിദ്ധനായി.
Verse 39
ततः शक्र: प्रहसन् वज्चयित्वा कर्ण लोके यशसा योजयित्वा । कृतं कार्य पाण्डवानां हि मेने ततः पश्चाद् दिवमेवोत्पपात
ഇങ്ങനെ ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) കര്ണനെ (കവചവും കുണ്ഡലങ്ങളും) നഷ്ടപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് വഞ്ചിച്ചിട്ടും, ലോകത്തിൽ അവന്റെ യശസ്സിനെ ചേർത്തുവെച്ച്, പുഞ്ചിരിയോടെ ‘പാണ്ഡവരുടെ കാര്യം പൂർത്തിയായി’ എന്ന് മനസ്സിൽ കരുതി; പിന്നെ സ്വർഗത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു പോയി.
Verse 40
श्रुत्वा कर्ण मुषितं धार्तराष्ट्र दीना: सर्वे भग्नदर्पा इवासन् | तां चावस्थां गमितं सूतपुत्र श्र॒त्वा पार्था जहृषु: काननस्था:
ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാർ കര്ണൻ (കവചവും കുണ്ഡലങ്ങളും) നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ, എല്ലാവരും അത്യന്തം ദീനരായി; അവരുടെ ദർപ്പം തകർന്നതുപോലെ തോന്നി. കാട്ടിൽ പാർത്തിരുന്ന പാർത്ഥന്മാർ, സൂതപുത്രൻ അത്തരമൊരു അവസ്ഥയിലെത്തിയെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ, അവർ മഹാ ഹർഷിച്ചു.
Verse 41
जनमेजय उवाच क्वस्था वीरा: पाण्डवास्ते बभूवु: कुतश्चैते श्रुतवन्त: प्रियं तत् कि वाकार्षद्धादिशेडब्दे व्यतीते तन्मे सर्व भगवान् व्याकरोतु
ജനമേജയൻ പറഞ്ഞു—ഭഗവൻ! അന്ന് ആ വീര പാണ്ഡവർ എവിടെയായിരുന്നു? ആ പ്രിയവാർത്ത അവർ ആരിൽ നിന്ന്, എങ്ങനെ കേട്ടു? പന്ത്രണ്ടാം വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ എന്തു ചെയ്തു? ഇതെല്ലാം എനിക്ക് വ്യക്തമായി വിശദീകരിക്കണമേ।
Verse 42
वैशम्पायन उवाच लब्ध्वा कृष्णां सैन्धवं द्रावयित्वा विप्रै: सार्ध काम्यकादाश्रमात् ते । मार्कण्डेयाच्छुतवन्तः पुराणं देवर्षीणां चरितं विस्तरेण
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—രാജാവേ! കൃഷ്ണയെ (ദ്രൗപദിയെ) തിരിച്ചുപിടിച്ച്, കാമ്യക ആശ്രമത്തിൽ നിന്ന് സൈന്ധവനെ (ജയദ്രഥനെ) ഓടിച്ചുവിട്ട്, പാണ്ഡവർ ബ്രാഹ്മണന്മാരോടൊപ്പം മാർകണ്ഡേയ മുനിയുടെ മുഖത്തിൽ നിന്ന് പുരാണകഥയും ദേവന്മാരുടെയും ദേവർഷിമാരുടെയും വിശാലമായ ചരിതങ്ങളും ശ്രവിച്ചു।
Verse 309
इस प्रकार श्रीमह्याभारत वनपर्वके अन्तर्गत कुण्डलाहरणपर्वमें राधाको कर्णकी प्राप्तिविषयक तीन सौ नवाँ अध्याय पूरा हुआ
ഇങ്ങനെ ശ്രീമഹാഭാരതത്തിലെ വനപർവ്വാന്തർഗതമായ കുണ്ഡലാഹരണപർവ്വത്തിൽ, രാധയ്ക്ക് കർണനെ ലഭിച്ച വിധം വിവരിക്കുന്ന മൂന്നുനൂറ്റി ഒൻപതാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।
Verse 310
(प्रत्याजग्मु: सरथा: सानुयात्रा: सर्वे: सार्थ सूतपौरोगवैस्ते । ततो युयुर्दवतवने नृवीरा निस्तीर्यवं वनवासं समग्रम् ।।
സമ്പൂർണ്ണ വനവാസകാലം കഴിച്ച്, ആ നരവീര പാണ്ഡവർ രഥങ്ങളോടും അനുചരങ്ങളോടും കൂടി, സാരഥികളും ഗൃഹസേവകരും സഹിതം മടങ്ങി. തുടർന്ന് വനവാസവ്രതം പൂർണ്ണമായി അനുഷ്ഠിച്ച് അവർ വീണ്ടും ദ്വൈതവനത്തിലെത്തി. ഇങ്ങനെ ശ്രീമഹാഭാരതത്തിലെ വനപർവ്വാന്തർഗത കുണ്ഡലാഹരണപർവ്വത്തിൽ കവച-കുണ്ഡലദാനവിഷയക മൂന്നുനൂറ്റി പത്താം അധ്യായം സമാപ്തമായി।
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.