Shloka 37
भीतानामभयं दत्त्वा संग्रामे जीवितार्थिनाम् । वृद्धान् बालान् द्विजातींश्व मोक्षयित्वा महाभयात्,संग्राममें भयभीत होकर प्राणोंकी भीख माँगनेवाले सैनिकोंको अभय देकर तथा बालक, वृद्ध और ब्राह्मणोंको महान् भयसे छुड़ाकर संसारमें परम उत्तम स्वर्गीय यशका उपार्जन करूँगा। मुझे प्राण देकर भी अपनी कीर्ति सुरक्षित रखनी है। यही मेरा व्रत समझें
bhītānām abhayaṃ dattvā saṅgrāme jīvitārthinām | vṛddhān bālān dvijātīṃś ca mokṣayitvā mahābhayāt ||
സമരത്തിൽ ഭീതിയാൽ വിറച്ച് ജീവൻ മാത്രം അപേക്ഷിക്കുന്ന സൈനികർക്കു ഞാൻ അഭയം നൽകും; കൂടാതെ ബാലന്മാരെയും വൃദ്ധന്മാരെയും ദ്വിജന്മാരെയും (ബ്രാഹ്മണരെയും) മഹാഭയത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കും. ഇത്തരത്തിലുള്ള ധർമ്മാചരണത്തിലൂടെ ഈ ലോകത്തിൽ പരമോത്തമമായ, സ്വർഗ്ഗസ്പർശിയായ യശസ്സു ഞാൻ സമ്പാദിക്കും. പ്രാണം പോയാലും എന്റെ കീർത്തി കാക്കണം—ഇതേയാണ് എന്റെ വ്രതമെന്ന് അറിയുക.
कर्ण उवाच
Educational Q&A
Even amid warfare, dharma demands restraint and protection of the vulnerable: granting safety to those who surrender or plead for life, and safeguarding noncombatants such as children, elders, and brahmins. True honor (yaśas) is preserved not merely by victory but by ethical conduct, even at personal cost.
Karna declares a personal vow regarding his behavior in battle: he will give assurance of safety to terrified soldiers who seek only to live, and he will rescue children, elders, and brahmins from danger. He frames this as the path to the highest fame and insists that preserving his reputation for dharmic conduct is worth even his life.