Shloka 31
वृणोमि कीर्ति लोके हि जीवितेनापि भानुमन् । कीर्तिमानश्षुते स्वर्ग हीनकीर्तिस्तु नश्यति,अतः सूर्यदेव! मैं जीवन देकर भी जगतमें कीर्तिका ही वरण करूँगा। कीर्तिमान् पुरुष स्वर्गका सुख भोगता है। जिसकी कीर्ति नष्ट हो जाती है, वह स्वयं भी नष्ट ही है
vṛṇomi kīrtiṃ loke hi jīvitena api bhānuman | kīrtimān aśnute svargaṃ hīnakīrtis tu naśyati ||
ഹേ ഭാനുമൻ! ജീവൻ തന്നെയായാലും വിലയായി കൊടുത്ത് ഈ ലോകത്തിൽ ഞാൻ കീർത്തിയെയേ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. കീർത്തിമാൻ സ്വർഗ്ഗസുഖം അനുഭവിക്കുന്നു; കീർത്തി നഷ്ടപ്പെട്ടവൻ സ്വയം തന്നെ നശിച്ചവനാകുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഹേ സൂര്യദേവാ, ജീവൻ കൊടുത്താലും ഞാൻ യശസ്സിനെയേ വേരും.
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that kīrti (honorable reputation grounded in valued conduct) is worth more than mere survival: it outlasts the body and is linked to one’s moral and posthumous outcome. A person of good repute ‘attains heaven,’ while loss of honor is portrayed as a kind of existential ruin.
Karna, speaking in the Vana Parva context, addresses the Sun-god (Sūrya) and states his firm resolve: even if life must be sacrificed, he will choose renown and the honor of his name. The statement functions as a self-vow, aligning his actions with a warrior’s ideal of enduring fame.