Shloka 4
Dvaītavana: Brahmaghoṣa, Rṣi-saṅgha, and Baka Dālbhyā’s Upadeśa to Yudhiṣṭhira
यस्त्वां राजन् मया सार्धमजिनै: प्रतिवासितम् । वन॑ प्रस्थाप्य दुष्टात्मा नान्वतप्यत दुर्मति:,महाराज! उस नीच बुद्धिवाले दुष्टात्माने आपको भी मृगछाला पहनाकर मेरे साथ वनमें भेज दिया; किंतु इसके लिये उसे थोड़ा भी पश्चात्ताप नहीं हुआ
yas tvāṃ rājan mayā sārdham ajinaiḥ prativāsitam | vanaṃ prasthāpya duṣṭātmā nānvatapyata durmatiḥ ||
മഹാരാജാവേ! ആ കുബുദ്ധിയുള്ള ദുഷ്ടാത്മാവ് നിങ്ങളെയും മൃഗചർമ്മം ധരിപ്പിച്ച് എന്നോടൊപ്പം വനത്തിലേക്ക് അയച്ചു; എങ്കിലും അതിനായി അവന് അല്പമെങ്കിലും പശ്ചാത്താപം ഉണ്ടായില്ല.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical gravity of sending the righteous into hardship without repentance: lack of remorse after wrongdoing is portrayed as a mark of a corrupted mind (durmati) and a wicked inner nature (duṣṭātmā), underscoring the Mahābhārata’s concern with accountability and dharma.
Vaishampayana addresses the king and recalls how a malicious figure sent the king into forest-exile along with the speaker, compelling the wearing of deerskins—an emblem of ascetic life—while showing no regret for the act.