Shloka 7
Rāmopākhyāna—Rāma–Sītā Origins and the Opening of Rāvaṇa’s Genealogy
अभिवाद्य ततः पादौ मातापित्रोर्विशाम्पते,महाराज! उसने सबसे पहले अपने माता-पिताके चरणोंमें प्रणाम किया। तत्पश्चात् क्रमश: भीष्म, द्रोण और कृपाचार्य आदिको तथा बुद्धिमान् विदुरजीको भी मस्तक झुकाया। तदनन्तर छोटे भाइयोंने आकर भ्राताओंका आनन्द बढ़ानेवाले दुर्योधनको प्रणाम किया
abhivādya tataḥ pādau mātāpitror viśāmpate | mahārāja! tataḥ kramaśo bhīṣma-droṇa-kṛpācāryādikān tathā buddhimantaṁ viduram api mastakaṁ namayām āsa | tadanantaraṁ laghu-bhrātaraḥ samāgatya bhrātṝṇām ānanda-vardhanaṁ duryodhanaṁ praṇemuḥ ||
ഹേ ജനാധിപതേ! അവൻ ആദ്യം മാതാപിതാക്കളുടെ പാദങ്ങളിൽ വന്ദനം ചെയ്തു; പിന്നെ ക്രമമായി ഭീഷ്മൻ, ദ്രോണൻ, കൃപൻ മുതലായ ഗുരുജനങ്ങളെയും ധീമാനായ വിദുരനെയും നമസ്കരിച്ചു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dharmic social order: one should first honor parents, then elders and teachers, and only thereafter acknowledge seniority among siblings. Such disciplined reverence is presented as a stabilizing ethic for family and polity.
A figure (described through actions rather than named in this line) formally pays obeisance—first to mother and father, then to the great elders Bhīṣma, Droṇa, and Kṛpa, and to the wise Vidura. Next, the younger brothers approach and bow to Duryodhana, emphasizing rank and protocol within the Kuru household.