Shloka 1
Bhīṣma’s Admonition; Duryodhana’s Rājasūya Aspiration and the Proposal of a Vaiṣṇava-satra
हि >> आय न (0) हि 7 2 चत्वारिशर्दाधिकद्विशततमो< ध्याय: दुर्योधनका सेनासहित वनमें जाकर गौओंकी देखभाल करना और उसके सैनिकों एवं गन्धर्वो्में परस्पर कटु संवाद वैशम्पायन उवाच अथ दुर्योधनो राजा तत्र तत्र वने वसन् | जगाम घोषानभितत्तत्र चक्रे निवेशनम्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! तदनन्तर राजा दुर्योधन जहाँ-तहाँ वनमें पड़ाव डालता हुआ उन घोषों (गोशालाओं)-के पास पहुँच गया और वहाँ उसने अपनी छावनी डाली
Vaiśampāyana uvāca: atha duryodhano rājā tatra tatra vane vasan jagāma ghoṣān abhitatas tatra cakre niveśanam.
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— ജനമേജയാ! തുടർന്ന് രാജാവ് ദുര്യോധനൻ വനത്തിൽ ഇടം ഇടമായി താവളം വെച്ച് സഞ്ചരിച്ച് ഘോഷങ്ങളായ ഗോപവാസസ്ഥലങ്ങളിലേക്കെത്തി; അവിടെ അവൻ തന്റെ പാളയം സ്ഥാപിച്ചു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how intentions and conduct matter in dharma: even a seemingly legitimate royal activity (visiting/protecting cattle-stations) can become ethically compromised when driven by arrogance or the desire to provoke, setting conditions for avoidable conflict.
Vaiśampāyana narrates to Janamejaya that Duryodhana, traveling through the forest with his party, reaches the cowherd settlements (ghoṣas) and establishes a camp there, initiating the sequence that will lead to tense exchanges and confrontation.