Shloka 5
दुर्योधनस्य हास्तिनपुरप्रवेशः
Duryodhana’s Return toward Hastinapura; Karṇa’s Consolation
न होवं शीलसम्पन्ना नैवं पूजितलक्षणा: । प्राप्तुवन्ति चिरं क्लेशं यथा त्वमसितेक्षणे,'श्यामलोचने! तुम्हें जैसा क्लेश सहन करना पड़ा है, वैसा कष्ट तुम्हारे-जैसी सुशीला तथा श्रेष्ठ लक्षणोंवाली देवियाँ अधिक दिनोंतक नहीं भोगा करती हैं
na hovaṁ śīlasampannā naivaṁ pūjitalakṣaṇāḥ | prāptuvanti ciraṁ kleśaṁ yathā tvam asitekṣaṇe śyāmalocane ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—ശീലസമ്പന്നയും ശുഭലക്ഷണങ്ങളാൽ പൂജിക്കപ്പെടുന്നവളുമായ സ്ത്രീകൾ സാധാരണയായി ദീർഘകാലം ക്ലേശം അനുഭവിക്കാറില്ല; എന്നാൽ അസിതേക്ഷണേ, ശ്യാമലോചനേ! നീ അർഹിക്കാത്ത ദീർഘദുഃഖം സഹിച്ചു।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a moral tension: virtue and honored qualities do not guarantee freedom from prolonged suffering. It evokes compassion and invites reflection on dharma amid adversity—how the righteous may still be tested by circumstances beyond merit.
Vaiśampāyana addresses a woman described as dark-eyed, remarking that women of good conduct and revered qualities typically do not endure long affliction, yet she has suffered greatly and for a long time—underscoring the exceptional harshness of her ordeal.