Shloka 326
Dharma-vyādha on Parental Worship
Pitṛ-mātṛ-śuśrūṣā as Paramadaivata
अनुृतं मा भवेद् देव यद्धि नौ संश्रुतं तदा । सुन्दर नेत्रोंवाले देवेश्वर! हम दोनों आपके पुत्र हों। हमने आपसे यही वर माँगा है। आप इसे अच्छी तरह समझ लें। सुरश्रेष्ठ देव! हमने जो प्रतिज्ञा की है, वह असत्य नहीं होनी चाहिये
anṛtaṃ mā bhaved deva yad dhi nau saṃśrutaṃ tadā | sundara-netrau-vāle deveśvara! āvāṃ tava putrau bhavāvaḥ | vayaṃ tvattas tad eva varaṃ yācitavantau | etat samyak avadhāryatām | suraśreṣṭha deva! yā nau pratijñā kṛtā sā anṛtā mā bhūt ||
മാർകണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു— ഹേ ദേവാ! അന്ന് ഞങ്ങൾക്കു നൽകിയ വാഗ്ദാനം അസത്യമായി മാറരുത്. സുന്ദരനേത്രനായ ദേവേശ്വരാ! ഞങ്ങൾ ഇരുവരും നിന്റെ പുത്രന്മാരാകട്ടെ—ഇതുതന്നെയാണ് ഞങ്ങൾ അപേക്ഷിച്ച വരം; ഇത് നന്നായി ഗ്രഹിക്കണമേ. സുറശ്രേഷ്ഠാ! ഞങ്ങൾ എടുത്ത പ്രതിജ്ഞ അസത്യമായിക്കൂടാ.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The passage upholds satya (truth) and the inviolability of promises: a divine pledge and a human vow should not become ‘anṛta’ (false). Ethical order (dharma) is protected when words given—especially in the context of boons and vows—are honored.
Mārkaṇḍeya, speaking within the Vana Parva narration, voices an appeal to a deity addressed as ‘Lord of the gods’ to ensure that an earlier promise stands. The speakers (in dual) remind the deity of the boon they requested—being born as the deity’s sons—and insist that their mutual pledge must not be rendered untrue.