Shloka 21
Śālva–Pradyumna Yuddha: Sārathya-kauśala, Astra-pratikāra, Daiva-niyati
Chapter 20
सैनिकान् मम सूतं च हयांश्व समवाकिरत् । अचिन्तयन्तस्तु शरान् वयं युध्याम भारत,मेरे सारथि, घोड़ों तथा सैनिकोंपर उसने भी बाणोंकी झड़ी लगा दी। भारत! उसके बाणोंकी बौछारको कुछ न समझकर मैं युद्धमें ही लगा रहा
sainikān mama sūtaṃ ca hayāṃś ca samavākirat | acintayantas tu śarān vayaṃ yudhyāma bhārata ||
അവൻ എന്റെ സൈനികർക്കും, എന്റെ സാരഥിക്കും, എന്റെ കുതിരകൾക്കും മേലും അമ്പുവർഷം ചൊരിഞ്ഞു; എന്നാൽ, ഓ ഭാരതാ! ആ അമ്പുമഴയെ ഒന്നുമല്ലെന്നു കരുതി ഞങ്ങൾ യുദ്ധം തുടർന്നു.
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness in the face of danger: even when one’s support system (charioteer, horses, troops) is targeted, a warrior is expected to remain composed and continue the duty of battle without being mentally shaken.
Vāsudeva describes an opponent unleashing a dense volley of arrows that strikes his soldiers, charioteer, and horses. Despite the intensity of the attack, Vāsudeva says they disregarded it and continued fighting.