Shloka 14
अष्टावक्र-प्रवेशः तथा ब्रह्मोद्य-प्रारम्भः
Aṣṭāvakra’s Entry and the Opening of the Brahmodya
कथं करिष्याम्यधुना महर्षे मासक्षायं दशमो वर्तते मे । नैवास्ति ते वसु किंचित् प्रजाता येनाहमेतामापदं निस्तरेयम्,“महर्षे! यह मेरे गर्भका दसवाँ महीना चल रहा है। मैं धनहीन नारी खर्चकी कैसे व्यवस्था करूँगी। आपके पास थोड़ा-सा भी धन नहीं है जिससे मैं प्रसवकालके इस संकटसे पार हो सकूँ”
kathaṁ kariṣyāmy adhunā maharṣe māsakṣāyaṁ daśamo vartate me | naivāsti te vasu kiṁcit prajātā yenāham etām āpadaṁ nistareyam ||
“മഹർഷേ! ഇനി ഞാൻ എന്തു ചെയ്യും? എന്റെ ഗർഭത്തിന്റെ പത്താം മാസം അവസാനത്തിലേക്ക് എത്തി. ഞാൻ ധനമില്ലാത്ത സ്ത്രീ—ചെലവുകൾ എങ്ങനെ നടത്തും? നിങ്ങളുടെ കൈയിൽ അല്പം പോലും ധനം ഇല്ല; അതുകൊണ്ട് പ്രസവകാലത്തെ ഈ പ്രതിസന്ധി ഞാൻ കടക്കാമായിരുന്നു.”
लोगश उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the ethical tension between ascetic poverty and urgent human need: in a moment of āpada (crisis), practical support and compassion become central concerns, especially when vulnerable life (mother and child) is at stake.
A pregnant woman addresses a great sage, saying her tenth month is nearing its end and she has no resources for childbirth expenses; she laments that the sage has no wealth to help her overcome this immediate crisis.