Shloka 6
जामदग्न्यस्य विलापः, प्रतिज्ञा, क्षत्रिय-निग्रहः, दानयज्ञश्च
Jāmadagnya Rāma’s Lament, Vow, Kṣatriya Suppression, and Gifts
ददाह पितरं चाग्नौ राम: परपुरंजय: । प्रतिजज्ञे वधं चापि सर्वक्षत्रस्य भारत,राजन! इस प्रकार भाँति-भाँतिसे अत्यन्त करुणा-जनक विलाप करके शत्रुओंकी राजधानीपर विजय पानेवाले महातपस्वी परशुरामजीने अपने पिताके समस्त प्रेतकर्म किये। भारत! पहले तो उन्होंने विधिपूर्वक अग्निमें पिताका दाह-संस्कार किया, तत्पश्चात् सम्पूर्ण क्षत्रियोंके वधकी प्रतिज्ञा की
dadāha pitaraṃ cāgnau rāmaḥ parapuraṃjayaḥ | pratijajñe vadhaṃ cāpi sarvakṣatrasya bhārata rājan |
പരപുരഞ്ജയനായ രാമൻ (പരശുരാമൻ) പിതാവിനെ വിധിപൂർവ്വം അഗ്നിയിൽ ദഹിപ്പിച്ചു; ഹേ ഭാരതാ! തുടർന്ന് അവൻ സർവ്വ ക്ഷത്രിയരെയും വധിക്കുമെന്ന പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തു.
राम उवाच
Educational Q&A
The verse places side by side two powerful impulses: dharmic obligation (performing a father’s last rites) and the dangerous escalation of grief into a sweeping vow of revenge. It invites reflection on how righteous duty can coexist with, and even be followed by, ethically troubling decisions—especially when anger generalizes blame from an individual wrong to an entire community.
Paraśurāma completes his father’s cremation and related rites, then declares a solemn vow to destroy the Kṣatriyas. This marks a turning point from mourning and ritual duty to a program of retaliatory violence that becomes a major motif in Paraśurāma’s legend.