Shloka 5
मैत्रेयागमनम् — The Arrival of Maitreya and the Admonition to Duryodhana
तद् वन॑ तापसा नित्यं गोपाश्न वनचारिण: । दूरात् परिहरन्ति सम पुरुषादभयात् किल,आधी रातके भयंकर समयमें, जब कि भयानक कर्म करनेवाले नरभक्षी राक्षस विचरते रहते हैं, तपस्वी मुनि और वनचारी गोपगण भी उस राक्षसके भयसे उस वनको दूरसे ही त्याग देते थे
tad vanaṁ tāpasā nityaṁ gopāś ca vanacāriṇaḥ | dūrāt pariharanti sma puruṣād abhayāt kila ||
അതുകൊണ്ട് ആ വനത്തെ തപസ്വിമുനിമാരും വനത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഗോപരും എപ്പോഴും ദൂരത്തുനിന്നുതന്നെ ഒഴിവാക്കുമായിരുന്നു—എന്ന് പറയുന്നു, ആ മനുഷ്യഭക്ഷകന്റെ ഭയത്താൽ.
विदुर उवाच
Educational Q&A
When predatory violence (adharma) dominates a place, even the righteous—ascetics and simple forest-dwellers—are forced to withdraw. The verse highlights the ethical duty of protection: society and rulers must restrain such threats so that dharmic life can continue without fear.
The speaker describes a forest rendered unsafe by a man-eating, terrifying presence. Because of this danger—especially at night—ascetics and cowherds who normally inhabit the woods avoid the area from a distance.