Shloka 10
इस प्रकार श्रीमह्या भारत वनपवके अन्तर्गत अरण्यपर्वमें मैत्रेयशापविषयक दसवाँ अध्याय पूरा हुआ,तस्य नादेन संत्रस्ता: पक्षिण: सर्वतोदिशम् | विमुक्तनादा: सम्पेतु: स्थलजा जलजै: सह उसकी गर्जनासे भयभीत हुए स्थलचर पक्षी जलचर पक्षियोंके साथ चीं-चीं करते हुए सब दिशाओंमें भाग चले
tasya nādena saṁtrastāḥ pakṣiṇaḥ sarvato diśam | vimuktanādāḥ sampetuḥ sthalajā jalajaiḥ saha ||
അവന്റെ ഗർജ്ജനാദം കേട്ട് ഭീതിയിലായ പക്ഷികൾ എല്ലാദിക്കുകളിലേക്കും പറന്നു. നിലപ്പക്ഷികൾ ജലപ്പക്ഷികളോടൊപ്പം അലറിക്കൊണ്ട് നാലുവശത്തും ചിതറിപ്പോയി.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse uses a natural scene to underline how a forceful disturbance spreads fear indiscriminately: even different kinds of beings (land- and water-birds) react together, suggesting that unchecked power or anger can unsettle the whole environment and drive communities into panic.
After a loud roar/sound occurs, birds across all directions become frightened and fly off, crying out; land-birds and water-birds scatter together. It functions as vivid scene-setting and a transition within the Maitreya-śāpa (Maitreya’s curse) context in this chapter.