Shloka 14
सगरोपाख्यानम् (Sagara-Upākhyāna): Śiva’s boon and the extraordinary birth of Sagara’s progeny
एवं स समयं कृत्वा विन्ध्येनामित्रकर्शन । अद्यापि दक्षिणाद्वेशाद् वारुणिर्न निवर्तते,शत्रुसूदन! विन्ध्यके साथ ऐसा नियम करके मित्रावरुणनन्दन अगस्त्यजी चले गये और आजतक दक्षिण प्रदेशसे नहीं लौटे
evaṃ sa samayaṃ kṛtvā vindhyenāmitrakarśana | adyāpi dakṣiṇādveṣād vāruṇir na nivartate, śatrusūdana ||
ഹേ ശത്രുദമനാ! വിന്ധ്യപർവ്വതത്തോടു ഇങ്ങനെ ഒരു നിയമം ഉറപ്പാക്കി മിത്രാ-വരുണനന്ദനായ അഗസ്ത്യമഹർഷി പുറപ്പെട്ടു; തെക്കുദേശത്തോടുള്ള വിരക്തിയാൽ അദ്ദേഹം ഇന്നുവരെ മടങ്ങിയിട്ടില്ല.
लोमश उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the binding force of a samaya (solemn agreement) and the moral authority of a sage: once a condition is set and accepted, it is upheld across time, illustrating steadfastness and the ethical weight of one’s word.
Lomaśa recounts that Agastya made a pact with the Vindhya mountain and then departed toward the southern lands; due to his aversion to returning (as stated here), he has not come back even up to the present, underscoring the enduring consequence of that agreement.