Shloka 14
समुद्रपानम् (Samudra-pānam) — Maitrāvaruṇi Drains the Ocean; Devas Seek a Means to Refill It
तेडभिगम्य महात्मान॑ मैत्रावरुणिमच्युतम् । आश्रमस्थं तपोराशिं कर्मभि: स्वैरभिष्टवन्,अपनी महिमासे कभी च्युत न होनेवाले मित्रावरुण नन््दन तपोराशि महात्मा अगस्त्य आश्रममें ही विराजमान थे। देवताओंने समीप जाकर उनके अद्भुत कर्मोंका वर्णन करते हुए स्तुति प्रारम्भ की
teḍabhigamya mahātmānaṁ maitrāvaruṇim acyutam | āśramasthaṁ taporāśiṁ karmabhiḥ svair abhiṣṭuvan ||
ദേവന്മാർ സമീപിച്ചു മിത്ര-വരുണപുത്രനായ, തന്റെ മഹിമയിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും ച്യുതനാകാത്ത, തപോരാശിയായ മഹാത്മ അഗസ്ത്യനെ ആശ്രമത്തിൽ ആസീനനായി കണ്ടു. തുടർന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അത്ഭുതകർമ്മങ്ങൾ വർണ്ണിച്ച് അവർ സ്തുതി ആരംഭിച്ചു।
लोगश उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that enduring greatness is rooted in tapas—disciplined self-control and spiritual effort—and that genuine virtue commands respect even from the gods. Ethical authority arises from character and deeds, not from status alone.
The gods approach Agastya in his hermitage and begin praising him by recounting his remarkable deeds, setting the stage for a dialogue or boon that typically follows such divine recognition of a sage’s power.