Shloka 3
उद्योगपर्व — अध्याय ९३: कृष्णस्य धृतराष्ट्रोपदेशः
Kṛṣṇa’s Counsel to Dhṛtarāṣṭra in the Assembly
कथाभिरनुरूपाभि: कृष्णस्यामिततेजस: । अकामस्येव कृष्णस्य सा व्यतीयाय शर्वरी,महात्मा श्रीकृष्ण धर्म, अर्थ और कामके विषयमें अनेक प्रकारकी बातें कहते रहे। उनकी वाणीके पद, अर्थ और अक्षर बड़े विचित्र थे; अतः महात्मा विदुर भगवानकी कही हुई उन विविध वार्ताओंको प्रसन्नता-पूर्वक सुनते रहे। इस प्रकार अमिततेजस्वी श्रीकृष्ण और विदुर दोनों ही एक-दूसरेकी मनोनुकूल कथावार्तामें इतने तन््मय थे कि बिना इच्छाके ही उनकी वह रात्रि बहुत-सी व्यतीत हो गयी थी
kathābhir anurūpābhiḥ kṛṣṇasyāmitatejasaḥ | akāmasyeva kṛṣṇasya sā vyatīyāya śarvarī ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—അമിതതേജസ്സുള്ള കൃഷ്ണനോട് യോജിച്ച ആ സംഭാഷണങ്ങളിൽ ലീനരായിരിക്കെ ആ രാത്രി കടന്നുപോയി; കൃഷ്ണനുതന്നെ അത് തന്റെ ഇച്ഛയില്ലാതെയെന്നപോലെ വേഗത്തിൽ കഴിഞ്ഞതായി തോന്നി. ധർമ്മവും സദാചാരവും സംബന്ധിച്ച പരസ്പരം പ്രിയമായ വർത്തകളിൽ ഇരുവരും അത്രമേൽ തന്മയരായതിനാൽ കാലബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When discourse is aligned with dharma and conducted with mutual respect, it absorbs the mind and refines judgment; time passes unnoticed, suggesting the power of ethical reflection and wise counsel over restless desire.
Vaiśampāyana narrates that Kṛṣṇa spends the night in fitting conversation; the night elapses quickly, implying deep engagement in serious, dharma-oriented discussion (contextually, Kṛṣṇa’s counsel in the Udyoga Parva setting).