Shloka 15
कुरुभि: संवृतः कृष्णो वृष्णिभिश्चाभिरक्षित: । आतिष्ठत रथं शौरि: सर्वयादवनन्दन:,महान् सजल मेघोंकी गर्जनाके समान गम्भीर शब्द करनेवाले तथा सब प्रकारके रत्नोंसे विभूषित हुए उस दिव्य रथको उपस्थित जान अग्नि एवं ब्राह्मणोंको दाहिने करके, गलेमें कौस्तुभभणि डालकर, अपनी उत्कृष्ट शोभासे प्रकाशित होते हुए, कौरवोंसे घिरकर एवं वृष्णिवंशी वीरोंसे सुरक्षित हो समस्त यादवोंको आनन्द प्रदान करनेवाले महामना शूरनन्दन जनार्दन श्रीकृष्ण उस रथपर आरूढ़ हुए
kurubhiḥ saṃvṛtaḥ kṛṣṇo vṛṣṇibhiścābhirakṣitaḥ | ātiṣṭhata rathaṃ śauriḥ sarvayādavanandanaḥ ||
കുരുക്കൾ ചുറ്റിനിന്നും വൃഷ്ണിവീരർ കാത്തുനിന്നും, സർവ യാദവർക്കും ആനന്ദം പകരുന്ന ശൗരി ശ്രീകൃഷ്ണൻ ആ രഥത്തിൽ കയറി।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights Kṛṣṇa’s public, duty-oriented leadership: even amid hostility (surrounded by Kurus) he proceeds with composure under rightful protection (by the Vṛṣṇis), embodying steadiness and responsibility in a tense ethical-political crisis.
Vaiśaṃpāyana narrates that Kṛṣṇa, encircled by the Kuru assembly and guarded by his Vṛṣṇi kinsmen, mounts his chariot—an outward sign that a significant mission or movement is underway in the pre-war negotiations of the Udyoga Parva.