Shloka 36
विदुरस्य कृष्णं प्रति शमोपदेशः
Vidura’s Counsel to Krishna on the Limits of Peace
श्रिया ज्वलन्तं प्रासादमारुरोह महायशा: । द्वारपालोंने रोक-टोक नहीं की। उस राजभवनकी तीन ड्योढ़ियाँ पार करके महायशस्वी श्रीकृष्ण एक ऐसे प्रासादपर आरूढ़ हुए, जो आकाशमें छाये हुए शरद्-ऋतुके बादलोंके समान श्वेत, पर्वतशिखरके समान ऊँचा तथा अपनी अद्भुत प्रभासे प्रकाशमान था,त ऊचुर्माधवं वीरं कुरवो मधुसूदनम् । निवेदयामो वार्ष्णेय सरत्नांस्ते गृहान् वयम् उस समय द्रोणाचार्य, कृपाचार्य, भीष्म, बाह्नलीक तथा अन्य कौरवोंने भी महाबाहु श्रीकृष्णका अनुसरण किया। विदुरके घरमें ठहरे हुए यदुवंशी वीर मधुसूदनसे वे सब कौरव बोले--'वृष्णिनन्दन! हमलोग रत्न-धनसे सम्पन्न अपने घरोंको आपकी सेवामें समर्पित करते हैं!
śriyā jvalantaṃ prāsādam āruroha mahāyaśāḥ |
ūcur mādhavaṃ vīraṃ kuravo madhusūdanam |
nivedayāmo vārṣṇeya sa-ratnāṃs te gṛhān vayam ||
മഹായശസ്സുള്ള ശ്രീകൃഷ്ണൻ ശ്രീയാൽ ജ്വലിക്കുന്ന പ്രാസാദത്തിൽ आरोഹണം ചെയ്തു. അപ്പോൾ കുരുക്കൾ വീരനായ മധുസൂദന മാധവനോട്—“ഹേ വാർഷ്ണേയാ! രത്നസമൃദ്ധമായ ഞങ്ങളുടെ ഗൃഹങ്ങൾ ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ സേവയിൽ സമർപ്പിക്കുന്നു” എന്നു പറഞ്ഞു।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights rāja-dharma in practice: honoring a revered guest through lavish hospitality and respectful speech. Ethically, it shows how generosity and deference can function both as genuine reverence and as diplomatic strategy in a tense political climate.
Kṛṣṇa, renowned and radiant, ascends a splendid palace. The Kurus address him with honorific epithets and formally offer their jewel-rich homes for his use—an act of courtly reception meant to acknowledge his status and influence.