Shloka 50
इन्द्रस्य दुःखप्राप्तिः—त्रिशिरोवधः, वृत्रोत्पत्तिः, जृम्भिकाजननम्
Indra’s Distress: Slaying of Triśiras, Birth of Vṛtra, and the Origin of Yawning
] ॥। फि ॥// ।॑ !!/ | / |, है शक्रं जहीति चाप्युक्तो जगाम त्रिदिवं ततः | ततो युद्धं समभवद् वृत्रवासवयो्महत्,तब त्वष्टाने कहा--“इन्द्रको मार डालो।” उनके ऐसा कहनेपर वृत्रासुर स्वर्गलोकमें गया। तदनन्तर वृत्रासुर तथा इन्द्रमें बड़ा भारी युद्ध छिड़ गया
tvaṣṭāneha—“śakraṃ jahī” iti cāpy ukto vṛtro jagāma tridivaṃ tataḥ | tato yuddhaṃ samabhavad vṛtra-vāsavayoḥ mahat ||
അപ്പോൾ ത്വഷ്ടാവ് അവനോട് പറഞ്ഞു— “ശക്രനെ (ഇന്ദ്രനെ) വധിക്ക.” ആ കല്പന കേട്ട് വൃത്രൻ ത്രിദിവത്തിലേക്ക് പോയി. തുടർന്ന് വൃത്രനും വാസവനും (ഇന്ദ്രനും) തമ്മിൽ മഹാഭീകരമായ യുദ്ധം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു.
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how a forceful directive—especially one rooted in anger or revenge—can set in motion large-scale violence. It implicitly cautions that speech and intention (saṅkalpa) are ethically potent: when authority legitimizes hostility, conflict rapidly becomes inevitable and destructive.
Śalya recounts the mythic episode where Tvaṣṭṛ tells Vṛtra to kill Indra (Śakra). Vṛtra then goes to heaven, and a great battle erupts between Vṛtra and Indra (Vāsava).