Shloka 24
कुन्ती-विलापः तथा गोविन्द-आश्वासनम्
Kuntī’s Lament and Govinda’s Consolation
ए ५“ । रा कु] ँ 5 च््् हिट "5७७5७७७७७७७-७ १ ७3०::५७:>>>ऊ*ऋ> >> या मे प्रीति: पुष्कराक्ष त्वद्दर्शनसमुद्धवा । सा किमाख्यायते तुभ्यमन्तरात्मासि देहिनाम्,“कमलनयन! आपके दर्शनसे मुझे जो प्रसन्नता हुई है, उसका आपसे क्या वर्णन किया जाय; आप तो समस्त देहधारियोंके अन्तर्यामी आत्मा हैं (आपसे क्या छिपा है?)
yā me prītiḥ puṣkarākṣa tvaddarśana-samudbhavā | sā kim ākhyāyate tubhyam antarātmāsi dehinām ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— ഹേ കമലനയനാ! നിന്റെ ദർശനത്തിൽ നിന്നെനിക്ക് ഉദിച്ച ആനന്ദം നിന്നോടെങ്ങനെ വിവരിക്കാം? നീ സർവ്വ ദേഹധാരികളുടെയും അന്തര്യാമിയായ ആത്മാവല്ലോ; നിന്നിൽ നിന്ന് ഒന്നും മറഞ്ഞിരിക്കില്ല.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse expresses that genuine joy born from the vision of the divine need not be explained to the divine, because the divine is the antarātmā—the indwelling knower of all beings—who already knows the devotee’s inner state.
In the Udyoga Parva context of diplomatic and moral tension before war, a speaker addresses the lotus-eyed figure with reverence, saying that the happiness felt upon seeing him is beyond description and, in any case, already known to him as the inner Self of all embodied creatures.