Shloka 5
Dhṛtarāṣṭra’s Inquiry and Sañjaya’s Etymologies of Kṛṣṇa’s Names
Puruṣottama-nāma-nirvacana
संजय उवाच मायां न सेवे भद्रें ते न वृथा धर्ममाचरे । शुद्धभावं गतो भक््त्या शास्त्राद् वेझि जनार्दनम्
sañjaya uvāca māyāṃ na seve bhadraṃ te na vṛthā dharmam ācare | śuddhabhāvaṃ gato bhaktyā śāstrād vetsi janārdanam ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—മഹാരാജാവേ! നിങ്ങൾക്ക് മംഗളം വരട്ടെ. ഞാൻ ഒരിക്കലും മായ (ഛലകപടം) ആശ്രയിക്കുന്നില്ല; വെറും കാഴ്ചയ്ക്കായി വ്യർത്ഥധർമ്മാചരണം ചെയ്യുന്നതുമില്ല. ഭക്തിയാൽ എന്റെ അന്തഃകരണം ശുദ്ധമായി; അതിനാൽ ശാസ്ത്രവചനങ്ങളുടെ പ്രമാണത്തിൽ ഞാൻ ജനാർദനനെ യഥാർത്ഥമായി അറിയുന്നു.
संजय उवाच
Educational Q&A
True religious life is marked by sincerity: avoiding deceit (māyā) and rejecting hollow, performative dharma. Devotion (bhakti) purifies the inner disposition, enabling genuine understanding of Kṛṣṇa (Janārdana) grounded in śāstra rather than in pretense.
Sanjaya, speaking to the king, asserts his moral credibility: he does not employ trickery and does not follow dharma as hypocrisy. He explains that through devotion his mind has become pure, and thus he is able—by scriptural testimony—to know and speak rightly about Janārdana (Śrī Kṛṣṇa).