Shloka 12
“कर्ण! बाणासुर और भौमासुरका वध करनेवाले वे वसुदेवनन्दन भगवान् श्रीकृष्ण किरीटधारी अर्जुनकी रक्षा करते हैं, जो तेरे-जैसे तथा तुझसे भी प्रबल शत्रुओंका भयंकर संग्राममें विनाश कर सकते हैं” ।। कर्ण उवाच असंशयं वृष्णिपतिर्य थोक्त- स्तथा च भूयांश्न॒ ततो महात्मा । अहं यदुक्त: परुष॑ तु किज्चित् पितामहस्तस्य फल शृणोतु
Karṇa uvāca: asaṁśayaṁ vṛṣṇipatir yathoktas tathā ca bhūyāṁś ca tato mahātmā | ahaṁ yad uktaḥ paruṣaṁ tu kiñcit pitāmahas tasya phalaṁ śṛṇotu ||
കർണൻ പറഞ്ഞു—നിസ്സംശയം വൃഷ്ണിപതി ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെയാണ്; അതിലും മഹത്തായ മഹാത്മാവാണ്. ഞാൻ എന്തെങ്കിലും കടുപ്പമായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അതിന്റെ ഫലം പിതാമഹൻ കേൾക്കട്ടെ.
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical restraint in speech and accountability: even a formidable warrior like Karṇa acknowledges Kṛṣṇa’s greatness and signals that any harsh words spoken should be weighed for their consequences, especially before an elder like Bhīṣma.
In the Udyoga Parva’s pre-war deliberations, Karṇa responds after discussion of Kṛṣṇa’s power and Arjuna’s protection. He affirms Kṛṣṇa’s supremacy and addresses Bhīṣma, indicating that if he has spoken sharply, Bhīṣma should hear and judge the outcome/meaning of those words.