Shloka 30
Sanatsujāta on Vedic Learning, Truth (Satya), and the Discipline of Dama–Tyāga–Apramāda
सा प्रतिष्ठा तदमृतं लोकास्तद् ब्रह्म तद् यश: । भूतानि जज्ञिरे तस्मात् प्रलयं यान्ति तत्र हि,वही सबका आधार है, वही अमृत है, वही लोक, वही यश तथा वही ब्रह्म है। सम्पूर्ण भूत उसीसे प्रकट हुए और उसीमें लीन होते हैं
sā pratiṣṭhā tad amṛtaṃ lokās tad brahma tad yaśaḥ | bhūtāni jajñire tasmāt pralayaṃ yānti tatra hi ||
അതാണ് എല്ലാറ്റിന്റെയും ആധാരം; അതാണ് അമൃതം; അതാണ് ലോകങ്ങൾ; അതാണ് യശസ്; അതാണ് പരബ്രഹ്മം. സകലഭൂതങ്ങളും അതിൽ നിന്നാണ് ജനിച്ചത്; പ്രളയകാലത്ത് തീർച്ചയായും അതിലേക്കുതന്നെ ലയിക്കുന്നു.
सनत्युजात उवाच
Educational Q&A
All that appears—worlds, beings, and even what people call glory—rests on one ultimate foundation (Brahman). Since everything arises from it and returns to it, one should orient life toward the imperishable reality rather than cling to transient status, fear, or grief.
In the Udyoga Parva’s Sanatsujātīya discourse, Sanatsujāta instructs (in a consoling, philosophical mode) about the highest reality and immortality, redirecting attention from worldly anxiety to the metaphysical ground from which creation emerges and into which it dissolves.