Shloka 32
Sanatsujāta–Dhṛtarāṣṭra Saṃvāda: Pramāda as Mṛtyu
Chapter 42
अप्रिये च समुत्पन्ने व्यथां जातु न गच्छति । इष्टान् पुत्रांश्व दारांश्ष न याचेत कदाचन,कोई अप्रिय घटना हो जाय तो कभी व्यथाको न प्राप्त हो (यह चौथा त्याग है)। अपने अभीष्ट पदार्थ--स्त्री-पुत्रादिकी कभी याचना न करे (यह पाँचवाँ त्याग है)
apriye ca samutpanne vyathāṁ jātu na gacchati | iṣṭān putrāṁś ca dārāṁś ca na yāceta kadācana ||
അപ്രിയമായതു സംഭവിച്ചാലും ഒരിക്കലും വ്യഥയിൽ പതിക്കരുത്. തനിക്കു പ്രിയമായവ—ഭാര്യ, പുത്രന്മാർ മുതലായവ—ഒരിക്കലും യാചിച്ചു ചോദിക്കരുത്.
सनत्युजात उवाच
Educational Q&A
Maintain inner steadiness when faced with the unpleasant, and avoid degrading dependence expressed as begging for what one is attached to (family and cherished aims). The verse promotes self-mastery and non-attachment as ethical disciplines.
In the Udyoga Parva’s Sanatsujāta-upākhyāna, the sage Sanatsujāta instructs (in a didactic setting) on renunciation-like disciplines: not being shaken by adversity and not resorting to supplication for one’s cherished relations or possessions.