Shloka 24
तस्मिन् स्थितो वाप्युभयं हि नित्यं ज्ञानेन विद्वान् प्रतिहन्ति सिद्धम् | तथान्यथा पुण्यमुपैति देही तथागतं पापमुपैति सिद्धम्,किंतु परमात्मामें स्थित होनेपर विद्वान् पुरुष उस (परमात्माके) ज्ञानके द्वारा अपने पूर्वकृत पाप और पुण्य दोनोंका नाश कर देता है; यह बात सदा प्रसिद्ध है। यदि ऐसी स्थिति नहीं हुई तो देहाभिमानी मनुष्य कभी पुण्यफलको प्राप्त करता है और कभी क्रमशः प्राप्त हुए पूर्वोपार्जित पापके फलका अनुभव करता है
tasmin sthito vāpy ubhayaṁ hi nityaṁ jñānena vidvān pratihanti siddham | tathānyathā puṇyam upaiti dehī tathāgataṁ pāpam upaiti siddham ||
പരമാത്മാവിൽ സ്ഥാപിതനായ ജ്ഞാനി ആത്മജ്ഞാനത്താൽ പുണ്യവും പാപവും—ഇരണ്ടും നശിപ്പിക്കുന്നു; ഇത് നിത്യസിദ്ധവും പ്രസിദ്ധവുമായ സത്യം. അല്ലെങ്കിൽ ദേഹാഭിമാനിയായ ജീവൻ ഒരിക്കൽ പുണ്യഫലം പ്രാപിക്കും; മറ്റൊരു വേളയിൽ മുൻസഞ്ചിത പാപത്തിന്റെ പാകമായ ഫലം അനിവാര്യമായി അനുഭവിക്കും।
सनत्सुजात उवाच
Educational Q&A
Abiding in the Supreme Self and gaining Self-knowledge dissolves the binding force of both merit and demerit; without that realization, the embodied person continues to cycle through experiencing the fruits of past good and bad actions.
Sanatsujāta instructs the listener on liberation: he contrasts the knower established in the Self—who transcends karmic accounting—with the ordinary body-identified person who alternately enjoys merit’s results and suffers sin’s ripened consequences.