Shloka 37
Adhyaya 32: Saṃjaya’s Return, Audience with Dhṛtarāṣṭra, and Ethical Admonition
परं क्षिपति दोषेण वर्तमान: स्वयं तथा | यश्च क्रुध्यत्यनीशान: स च मूढतमो नर:,स्वयं दोषयुक्त बर्ताव करते हुए भी जो दूसरेपर उसके दोष बताकर आशक्षेप करता है तथा जो असमर्थ होते हुए भी व्यर्थका क्रोध करता है, वह मनुष्य महामूर्ख है
paraṁ kṣipati doṣeṇa vartamānaḥ svayaṁ tathā | yaś ca krudhyaty anīśānaḥ sa ca mūḍhatamo naraḥ ||
സ്വയം ദോഷത്തിൽ നിലകൊണ്ടിട്ടും മറ്റുള്ളവരുടെ ദോഷം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നവൻ, കൂടാതെ അശക്തനായിരിക്കെ വ്യർത്ഥമായി കോപിക്കുന്നവൻ—അവൻ അത്യന്തം മൂഢൻ.
विदुर उवाच
Educational Q&A
One should not blame others while oneself is tainted by the same faults, and one should not indulge in anger when one lacks the power or right means to act. Hypocritical fault-finding and impotent rage are marks of deep delusion; dharma begins with self-correction and restraint.
In Udyoga Parva, Vidura delivers nīti (ethical counsel) amid rising tensions before the great war. Here he characterizes certain destructive behaviors—self-implicated criticism of others and useless anger—as signs of extreme folly, warning against conduct that worsens conflict rather than resolving it.