Shloka 113

Adhyaya 32: Saṃjaya’s Return, Audience with Dhṛtarāṣṭra, and Ethical Admonition

Devanagari script

न स्वे सुखे वै कुरुते प्रहर्ष नान्यस्य दु:खे भवति प्रह्ृष्ट: । दत्त्वा न पश्चात्‌ कुरुतेडनुतापं स कथ्यते सत्पुरुषार्यशील:,जो अपने सुखमें प्रसन्न नहीं होता, दूसरेके दुःखके समय हर्ष नहीं मानता और दान देकर पश्चात्ताप नहीं करता, वह सज्जनोंमें सदाचारी कहलाता है

Translation

സ്വസുഖത്തിൽ ഹർഷിക്കാതെയും മറ്റുള്ളവരുടെ ദുഃഖത്തിൽ ആഹ്ലാദിക്കാതെയും ദാനം നൽകി പിന്നെ പശ്ചാത്താപിക്കാതെയും ഇരിക്കുന്നവൻ—അവൻ സജ്ജനന്മാരിൽ ആര്യശീലനും സദാചാരിയും എന്നു പറയപ്പെടുന്നു.

Word by Word

नnot

स्वेin one's own

सुखेin happiness

वैindeed

कुरुतेdoes / shows (i.e., becomes)

प्रहर्षम्joy, exultation

नnot

अन्यस्यof another

दुःखेin sorrow

भवतिbecomes / is

प्रहृष्टःdelighted

दत्त्वाhaving given

नnot

पश्चात्afterwards

कुरुतेdoes

अनुतापम्regret

सःhe

कथ्यतेis called

सत्पुरुषार्यशीलःone of noble conduct like the good and the noble

Speaker

विदुर उवाच

Verse Rasa (Emotional Essence)

Sandhi Notes