सेनासमागमः — The Convergence of Armies
अक्षौहिण्या च कौरव्यं दुर्योधनमुपागतौ । अवन्तीदेशके दोनों राजा विन्द और अनुविन्द भी पृथक्-पृथक् एक अक्षौहिणी सेनासे घिरे हुए दुर्योधनके पास आये
akṣauhiṇyā ca kauravyaṃ duryodhanam upāgatau | avantīdeśake dvau rājānau vindaś cānuvindaś ca pṛthak-pṛthag ekaikām akṣauhiṇīṃ senāṃ parivṛtya duryodhanasya samīpam ājagmatuḥ |
ഒരു അക്ഷൗഹിണി സൈന്യവുമായി കൗരവവംശീയനായ ദുര്യോധനനെ അവർ സമീപിച്ചു. അവന്തീദേശത്തിലെ രണ്ടു രാജാക്കന്മാരായ വിന്ദനും അനുവിന്ദനും കൂടി വേർവേറായി, തത്തതിന്റെ പൂർണ്ണ അക്ഷൗഹിണി സൈന്യങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവരായി, ദുര്യോധനന്റെ അടുക്കൽ വന്നു.
वैशमग्पायन उवाच
The verse highlights how political allegiance is expressed through concrete support—here, entire akṣauhiṇī armies—implying that choosing a side in conflict is not merely verbal but ethically consequential, as it strengthens one party’s capacity for war.
As war preparations intensify, Duryodhana receives reinforcements: Vinda and Anuvinda, kings from Avanti, arrive separately, each bringing an akṣauhiṇī force, thereby expanding the Kaurava coalition.