Shloka 17
Ambā’s Vow of Tapas after Paraśurāma’s Assessment (अम्बाया तपोव्रतनिश्चयः)
चकार सर्वयत्नेन ब्रुवाणा पुत्र इत्युत । नचतां वेद नगरे कश्रनिदन्यत्र पार्षतात्,नरेन्द्र! इसके बाद राजा द्रपदने छिपाकर रखी हुई उस कन्याके सभी संस्कार पुत्रके ही समान कराये। द्रुपदकी रानीने सब प्रकारका प्रयत्न करके इस रहस्यको गुप्त रखनेकी व्यवस्था की। वह उस कन्याको पुत्र कहकर ही पुकारती थी। सारे नगरमें केवल द्रुपदको छोड़कर दूसरा कोई नहीं जानता था कि वह कन्या है
cakāra sarvayatnena bruvāṇā putra ity uta | na ca tāṁ veda nagare kaścid anyatra pārṣatāt, narendra |
രാജ്ഞി എല്ലാ വിധ ശ്രമങ്ങളാലും ആ രഹസ്യം മറച്ചുവെച്ചു; കുട്ടിയെ എപ്പോഴും “പുത്രൻ” എന്നുതന്നെ വിളിച്ചു. ആ നഗരമൊട്ടാകെ പാർഷതൻ (ദ്രുപദരാജാവ്) ഒഴികെ, ഹേ നരേന്ദ്ര, അവൾ കന്യയാണെന്ന് മറ്റാരും അറിഞ്ഞില്ല.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how royal households may employ concealment and social performance to secure political stability and succession. Ethically, it raises tension between pragmatic statecraft and the dharmic ideal of truthfulness, showing how perceived necessity can drive morally complex choices.
Drupada’s queen carefully keeps hidden that the child is a girl, addressing her as a son and ensuring the secret remains unknown to the city. Only Drupada (Pārṣata) knows the truth, setting up the later significance of this child in the unfolding conflict.