Shloka 33
भीष्मस्वप्न-स्मृत्युपाख्यानम् | Bhīṣma’s Dream-Linked Recollection of the Paraśurāma Combat
विचरामि महीं देवि यथा हन्यामहं नृपम् । एतद् व्रतफलं देवि परमस्मिन् यथा हि मे
vicarāmi mahīṃ devi yathā hanyām ahaṃ nṛpam | etad vrata-phalaṃ devi paramasmin yathā hi me |
“ദേവീ! ഞാൻ ഈ ഭൂമിയിൽ തീർത്ഥം തീർത്ഥമായി പര്യടനം ചെയ്യുന്നു—യോഗ്യയായി ഞാൻ തന്നേ ആ നൃപനെ (ഭീഷ്മനെ) വധിക്കുവാൻ കഴിയേണ്ടതിനാൽ. ഭഗവതീ! ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞതുപോലെ, ഈ ലോകത്തിൽ എന്റെ വ്രതത്തിന്റെയും തപസ്സിന്റെയും പരമഫലം ഇതുതന്നെ.”
राम उवाच
Educational Q&A
The verse highlights unwavering resolve shaped by a vow: the speaker treats the fulfillment of a difficult, morally weighty purpose—achieved through disciplined wandering and austerity—as the ‘highest fruit’ of spiritual practice, emphasizing agency and determination even within a dharmic world.
Rama addresses a देवी, explaining that the reason for roaming across the earth is to gain the capability to kill a particular king; the speaker frames this intended act as the ultimate outcome of a vowed observance and tapas, aligning with the broader Mahābhārata context of the Bhīṣma-related revenge thread.