Shloka 10
Bhīṣma’s Recollection of the Duel: Charioteer’s Fall, Brahmin Protection, and Portents after Rāma’s Collapse
स संरब्ध: समावृत्य शरं कालान्तकोपमम् | संदधे बलवत् कृष्य घोर शत्रुनिबर्हणम्,तब उन्होंने भी रोषमें आकर काल और यमके समान भयंकर शत्रुनाशक बाणको हाथमें ले धनुषको बलपूर्वक खींचकर उसके ऊपर रखा
sa saṃrabdhaḥ samāvṛtya śaraṃ kālāntakopamam | saṃdadhe balavat kṛṣya ghora-śatru-nibarhaṇam ||
അപ്പോൾ അദ്ദേഹം കോപാവേശത്തോടെ കാലാന്തകനെപ്പോലെ ഭയങ്കരമായ ശത്രുനാശക അമ്പ് എടുത്തു; വില്ല് ശക്തിയായി വലിച്ച് ആ ഘോരശരം ചാർത്തി.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger can rapidly escalate into lethal intent; in the epic’s ethical frame, martial power must be governed by dharma, because wrath makes one act as an instrument of ‘Time/Death,’ risking disproportionate harm.
In Bhishma’s narration, a warrior—provoked and furious—seizes a fearsome arrow likened to apocalyptic Death, draws the bow with force, and sets the arrow to strike down an enemy.