Shloka 296
अम्बोपाख्याने तापसानां विचारः तथा होत्रवाहनस्य उपदेशः
Ambā among ascetics; Hotravāhana directs her to Paraśurāma
प्रवृत्ते दारुणे युद्धे शाल्वार्थ नापतं पुरा । “अथवा अपने मूढ़ पिताको दोष दूँ, जिन्होंने मेरा स्वयंवर किया। मेरे द्वारा सबसे बड़ा दोष यह हुआ है कि पूर्वकालमें जिस समय वह भयंकर युद्ध चल रहा था, उसी समय मैं शाल्वके लिये भीष्मके रथसे कूद नहीं पड़ी
pravṛtte dāruṇe yuddhe śālvārtha nāpataṃ purā |
പണ്ടുകാലത്ത് ആ ഭീകരയുദ്ധം ആരംഭിച്ചിരുന്നപ്പോൾ, ശാൽവനുവേണ്ടി ഞാൻ ഭീഷ്മന്റെ രഥത്തിൽ നിന്ന് ചാടി ഇറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല—അതുതന്നെയാണ് എന്റെ കുറ്റം.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical accountability for one’s choices during moments of danger: failing to act when duty calls can become a lasting moral burden, especially when the stakes involve protection, loyalty, or rightful obligation.
Bhīṣma recalls an earlier episode in which a fierce battle was underway, and he admits that he did not jump down from his chariot for Śālva’s sake—presenting this as a significant lapse or missed decisive action.