Shloka 3
न त्वहं स्ववशस्तात क्रियमाणं न मे प्रियम् । (न मंस्यन्ते दुरात्मान: पुत्रा मम जनार्दन ।) अड़ुं दुर्योधनं कृष्ण मन्दं शास्त्रातिगं मम
na tv ahaṁ svavaśas tāta kriyamāṇaṁ na me priyam | (na maṁsyante durātmānaḥ putrā mama janārdana |) aḍuṁ duryodhanaṁ kṛṣṇa mandaṁ śāstrātigaṁ mama
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— പ്രിയനേ! ഞാൻ സ്വവശനല്ല; നടക്കുന്നതെല്ലാം എനിക്ക് പ്രിയമല്ല. ഹേ ജനാർദനാ! എന്റെ ആ ദുരാത്മാക്കളായ പുത്രന്മാർ സദുപദേശം കേൾക്കുകയില്ല. ഹേ കൃഷ്ണാ! ദുര്യോധനൻ ഹഠിയും മന്ദബുദ്ധിയും ആകുന്നു; ശാസ്ത്രമര്യാദ ലംഘിക്കുന്നു— ഇതാണ് എന്റെ ദുഃഖം.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical accountability: when leaders or heirs become śāstrātiga—transgressing moral and scriptural restraint—wise counsel fails, and even those who disapprove may feel powerless. It underscores the danger of obstinacy and the necessity of heeding dharmic guidance.
In the Udyoga Parva’s pre-war negotiations and counsel, the speaker laments that events are unfolding against his preference because Duryodhana (and the Kaurava party) will not accept good advice. Kṛṣṇa is addressed as Janārdana, indicating an appeal to his moral authority and diplomatic role.