Shloka 9
ययातिदौहित्रपुण्यसमुच्चयः | Yayāti and the Grandsons’ Consolidation of Merit
“तुम्हें यहाँ कोई नहीं जानता है; अतः: जाओ, नीचे गिरो।” जब उसने ऐसा कहा, तब नहुषपुत्र ययाति तीन बार ऐसा कहकर नीचे जाने लगे कि मैं सत्पुरुषोंके बीचमें गिर ।। पतिष्यंश्चिन्तयामास गति गतिमतां वर: । एतस्मिन्नेव काले तु नैमिषे पार्थिवर्षभान्
patiṣyaṃś cintayāmāsa gati-gatim-atāṃ varaḥ | etasminn eva kāle tu naimiṣe pārthiva-ṛṣabhān |
വീഴാൻ പോകുമ്പോൾ, ഗതികളുടെ ജ്ഞാനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ യയാതി തന്റെ പതനം ഏതു ദിശയിലേക്കാകും എന്നതു ചിന്തിച്ചു. അതേ സമയത്ത് നൈമിഷാരണ്യത്തിൽ ശ്രേഷ്ഠരാജാക്കന്മാർ സന്നിഹിതരായിരുന്നു.
नारद उवाच
Educational Q&A
Even great merit can be exhausted; when pride or moral lapse arises, one may fall from a high state. The verse highlights reflective awareness at the brink of downfall—ethical vigilance and humility are implied as safeguards, and the company of the righteous becomes crucial at such moments.
After Nārada’s pronouncement that Yayāti is not recognized there and must descend, Yayāti begins to fall and reflects on his impending fate. The scene shifts to Naimiṣa, where eminent kings are present, setting up the next encounter that will shape the consequences and possible redirection of his fall.