Shloka 24
नारदकथितं माधव्याः तपश्चर्या–ययातेः स्वर्गविचारः | Nārada on Mādhavī’s Asceticism and the Scrutiny of Yayāti in Heaven
गरुड़सहित गालव भी गुरुदक्षिणा देकर मन-ही-मन अत्यन्त संतुष्ट हो राजकन्या माधवीसे इस प्रकार बोले--'सुन्दरी! तुम्हारा पहला पुत्र दानपति, दूसरा शूरवीर, तीसरा सत्यधर्मपरायण और चौथा यज्ञोंका अनुष्ठान करनेवाला होगा। सुमध्यमे! तुमने इन पुत्रोंके द्वारा अपने पिताको तो तारा ही है, उन चार राजाओंका भी उद्धार कर दिया है। अतः अब हमारे साथ आओ' ।। गालव्स्त्वभ्यनुज्ञाय सुपर्ण पन्नगाशनम् | पितुर्निर्यात्य तां कन्यां प्रययौ वनमेव ह,ऐसा कहकर सर्पभोजी गरुड़से आज्ञा ले उस राजकन्याको पुनः उसके पिता ययातिके यहाँ लौटाकर गालव वनमें ही चले गये
gālavastvabhyanujñāya suparṇaṃ pannagāśanam | pitur niryātya tāṃ kanyāṃ prayayau vanam eva ha ||
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് സർപ്പഭോജിയായ സുപർണൻ ഗരുഡന്റെ അനുവാദം വാങ്ങി ഗാലവൻ ആ രാജകുമാരിയെ അവളുടെ പിതാവായ യയാതിയുടെ സന്നിധിയിൽ തിരിച്ചെത്തിച്ച്, പിന്നെയും വനത്തിലേക്കുതന്നെ പുറപ്പെട്ടു।
नारद उवाच
Educational Q&A
Duty is completed with propriety: one seeks permission, restores what was entrusted, and withdraws without attachment. The verse highlights ethical closure—consent (anujñā), rightful return to the guardian, and the agent’s renunciant departure.
Gālava takes leave of Garuḍa (Suparṇa), escorts the princess back to her father, and then goes to the forest. It marks the conclusion of his role after the obligations connected with the broader Mādhavī–guru-dakṣiṇā narrative have been fulfilled.