Shloka 19
नारदकथितं माधव्याः तपश्चर्या–ययातेः स्वर्गविचारः | Nārada on Mādhavī’s Asceticism and the Scrutiny of Yayāti in Heaven
जातमात्र सुतं तं च विश्वामित्रो महामुनि: । संयोज्यार्थस्तथा धर्मरश्वैस्त: समयोजयत्,पुत्रके उत्पन्न होते ही महामुनि विश्वामित्रने उसे धर्म, अर्थ तथा उन अश्वोंसे सम्पन्न कर दिया
jātamātraṃ sutaṃ taṃ ca viśvāmitro mahāmuniḥ | saṃyojyārthas tathā dharmar aśvais taḥ samayojayat |
പുത്രൻ ജനിച്ച ഉടനെ മഹാമുനി വിശ്വാമിത്രൻ അവനെ അർത്ഥവും ധർമ്മവും ചേർത്ത് അനുഗ്രഹിക്കുകയും, ഉത്തമ അശ്വങ്ങളാൽ സമ്പന്നനാക്കുകയും ചെയ്തു—കർതവ്യപഥത്തിൽ പ്രവർത്തനസിദ്ധിക്ക് യോഗ്യനാകുവാൻ।
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ideal balance of dharma (ethical duty) and artha (practical means). Right conduct alone is incomplete without the resources and training to carry it out; likewise, resources gain legitimacy and direction when guided by dharma.
Nārada narrates that immediately after a child’s birth, the sage Viśvāmitra provides him with the foundations for life—dharma and artha—and also equips him with horses, suggesting readiness for responsibilities associated with action, travel, or royal/warrior life.