ऑपन--माज छा जि: एकोनविशर्त्याधिकशततमो< ध्याय: गालवका छ: सौ घोड़ोंके साथ माधवीको विश्वामित्रजीकी सेवामें देना और उनके द्वारा उसके गर्भसे अष्टक नामक पुत्रकी उत्पत्ति होनेके बाद उस कन्याको ययातिके यहाँ लौटा देना नारद उवाच गालवं वैनतेयो5थ प्रहसन्निदमब्रवीत् । दिष्ट्या कृतार्थ पश्यामि भवन्तमिह वै द्विज
nārada uvāca |
gālavaṃ vainateyo 'tha prahasann idam abravīt |
diṣṭyā kṛtārthaṃ paśyāmi bhavantam iha vai dvija ||
നാരദൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ വൈനതേയനായ ഗരുഡൻ പുഞ്ചിരിയോടെ ഗാലവനോട് പറഞ്ഞു—“ദ്വിജാ! ദിഷ്ടിവശാൽ നിന്നെ ഇവിടെ കൃതാർത്ഥനായി ഞാൻ കാണുന്നു.”
नारद उवाच
The verse highlights the ethical ideal of completing a difficult obligation (especially a disciple’s duty connected with a vow or guru’s demand) with perseverance and propriety; success is acknowledged as a blend of effort and favorable fortune (diṣṭyā).
Nārada reports that Garuḍa (Vainateya), smiling, addresses Gālava and congratulates him, saying he appears to have accomplished his objective—marking a turning point of completion in Gālava’s undertaking.