Shloka 206
Svargārohaṇa-parva Adhyāya 5 — Karmaphala-Nirdeśa and Phalāśruti (कर्मफलनिर्देशः फलश्रुतिश्च)
द्वापरं शकुनि: प्राप धृष्टद्युम्नस्तु पावकम् । पुरुषप्रवर कर्ण जो अर्जुनके द्वारा मारे गये थे, सूर्यमें प्रविष्ट हुए। शकुनिने द्वापरमें और धृष्टद्युम्नने अग्निके स्वरूपमें प्रवेश किया
dvāparaṁ śakuniḥ prāpa dhṛṣṭadyumnas tu pāvakam | puruṣapravaraḥ karṇo yo 'rjunena hataḥ sūrye praviṣṭavān | śakunir dvāpare dhṛṣṭadyumno 'gnisvarūpeṇa ca praviṣṭaḥ ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—ശകുനി ദ്വാപരതത്ത്വത്തെ പ്രാപിച്ചു; ധൃഷ്ടദ്യുമ്നൻ അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. അർജുനൻ വധിച്ച പുരുഷപ്രവരനായ കർണ്ണൻ സൂര്യനിൽ ലീനനായി. ഇങ്ങനെ ശകുനി ദ്വാപരത്തിൽ, ധൃഷ്ടദ്യുമ്നൻ അഗ്നിസ്വരൂപത്തിൽ സമാവേശിച്ചു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse presents death as a reintegration into cosmic principles: each figure returns to the elemental or divine source aligned with their nature and destiny. It reflects the epic’s ethical-cosmic view that actions and identities culminate in an ordered dissolution, not random annihilation.
In the Svargārohaṇa sequence, Vaiśampāyana describes the post-war end of key figures: Śakuni merges with the Dvāpara principle, Dhṛṣṭadyumna merges into Fire (Agni), and Karṇa—killed by Arjuna—merges into the Sun (Sūrya), his divine origin.