Shloka 2
स्वर्गे दुर्योधनदर्शनम् | Duryodhana Seen in Heaven
Triviṣṭapa
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं सर्वविच्चासि मे मतः । महर्षिणाभ्यनुज्ञातो व्यासेनादूभुतकर्मणा,मैं यह सब सुनना चाहता हूँ। आप अदभुतकर्मा महर्षि व्यासकी आज्ञा पाकर सर्वज्ञ हो गये हैं--ऐसा मेरा विश्वास है
etad icchāmy ahaṃ śrotuṃ sarvavic cāsi me mataḥ | maharṣiṇābhyanujñāto vyāsenād्भutakarmaṇā ||
ജനമേജയൻ പറഞ്ഞു—ഇതെല്ലാം ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ സർവ്വജ്ഞനാണെന്നതാണ് എന്റെ വിശ്വാസം; അത്ഭുതകർമ്മനായ മഹർഷി വ്യാസൻ നിങ്ങളെ അനുമതിപ്രദാനം ചെയ്ത് അധികാരപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical basis of learning: true narration should be sought from a qualified speaker who stands in an authorized lineage. Janamejaya grounds his request in trust—knowledge is credible when it is received through proper permission and responsibility, here linked to Vyāsa’s sanction.
Janamejaya, continuing his inquiry, asks to hear the full account. He expresses confidence in the narrator’s omniscience because the narrator has been granted permission/commission by the sage Vyāsa, thereby legitimizing the forthcoming telling of events in the Svargārohaṇa episode.