Shloka 6
स्त्री-विलापः — गान्धार्याः रणभूमिदर्शनं शापवचनं च
Battlefield Lament and Gāndhārī’s Curse
शयानमभित: शूरं कालिज्ुं मधुसूदन । पश्य दीप्ताड्भदयुगप्रतिनद्धमहाभुजम्,मधुसूदन! देखो, पास ही वह शूरवीर कलिंगराज सो रहा है, जिसकी दोनों विशाल भुजाओंमें चमकीले अंगद (बाजूबन्द) बँधे हुए हैं
vaiśampāyana uvāca |
śayānam abhitaḥ śūraṃ kāliṅgaṃ madhusūdana |
paśya dīptāṅgadayuga-pratinaddha-mahābhujam ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മധുസൂദനാ, നോക്കുക; ഇവിടെ തന്നെയുണ്ട് കലിംഗരുടെ ആ വീരരാജാവ് ശയിച്ചുകിടക്കുന്നു; അവന്റെ മഹാബാഹുക്കളിൽ ദീപ്തമായ അങ്കദങ്ങളുടെ ജോടി ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even amid devastation, the narrative preserves an ethical gaze: it acknowledges the warrior’s valor and human dignity, reminding the listener that war reduces the mighty to silence and rest, and that triumph is inseparable from loss.
The narrator points out to Kṛṣṇa (Madhusūdana) a heroic figure—the king of Kaliṅga—lying nearby, identifiable by his powerful arms and shining armlets, as part of the scene of bodies and survivors in the post-war landscape of the Strī Parva.