Shloka 3
अध्याय २१ — गान्धार्या वैकर्तनदर्शनम्
Gāndhārī’s Viewing of Vaikartana/Karṇa
अमर्षी दीर्घरोषश्न महेष्वासो महाबल: । रणे विनिहत: शेते शूरो गाण्डीवधन्चना,शूरवीर कर्ण महान् बलवान् और महाधनुर्धर था। यह दीर्घकालतक रोषमें भरा रहनेवाला और अमर्षशील था, परंतु गाण्डीवधारी अर्जुनके हाथसे मारा जाकर यह वीर रणभूमिमें सो गया है
Vaiśampāyana uvāca: amarṣī dīrgharoṣaś ca maheṣvāso mahābalaḥ | raṇe vinihataḥ śete śūro gāṇḍīvadhanvanā ||
അപമാനം സഹിക്കാത്തവൻ, ദീർഘകാലം ക്രോധം പോറ്റിയവൻ, മഹാധനുർധരനും മഹാബലവാനും ആയ ആ ശൂരൻ—ഗാണ്ഡീവധാരിയുടെ കൈയ്യാൽ യുദ്ധത്തിൽ വധിക്കപ്പെട്ട്—ഇവിടെ കിടക്കുന്നു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the fragility of worldly might: even a supremely powerful archer falls. It also hints at the ethical cost of sustained anger—dīrgharoṣa—within the larger tragedy of the Kurukṣetra war, where valor does not prevent ruin.
In the Stree Parva’s lamentation context, the narrator points to a fallen hero on the battlefield, describing his qualities—great strength and archery, yet marked by enduring wrath—and states that he now lies slain by the Gāṇḍīva-bearer, i.e., Arjuna.