Shloka 31
अभिमन्युविलापः (Abhimanyu-vilāpa) — Uttarā’s lament, observed and framed by Gandhārī
द्रोणास्त्रशरसंकृत्तं शयानं रुधिरोक्षितम् | विराटं वितुदन्त्येते गृध्रगोमायुवायसा:,द्रोणाचार्यके बाणोंसे छिन्न-भिन्न हो खूनसे लथपथ होकर रणभूमिमें पड़े हुए राजा विराटको ये गीध, गीदड़ और कौए नोच रहे हैं
dṛoṇāstraśarasaṃkṛttaṃ śayānaṃ rudhirokṣitam | virāṭaṃ vitudanty ete gṛdhragomāyuvāyasāḥ ||
ദ്രോണന്റെ അസ്ത്രബാണങ്ങളാൽ ചിന്നിച്ചിതറിക്കപ്പെട്ട് രക്തത്തിൽ കുളിച്ച് യുദ്ധഭൂമിയിൽ കിടക്കുന്ന വിരാടരാജാവിനെ ഈ കഴുകുകളും കുറുക്കന്മാരും കാക്കകളും കൊത്തി കീറുന്നു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the dehumanizing aftermath of war: status and valor cannot protect one from the indignities that follow death. It serves as an ethical reminder of war’s irreversible cost and the urgency of dharmic restraint.
Vaiśampāyana describes King Virāṭa lying dead on the battlefield, his body mangled by Droṇa’s arrows and smeared with blood, while scavenging birds and animals—vultures, jackals, and crows—tear at him.