Shloka 26
अभिमन्युविलापः (Abhimanyu-vilāpa) — Uttarā’s lament, observed and framed by Gandhārī
नूनमप्सरसां स्वर्गे मनांसि प्रमथिष्यसि । परमेण च रूपेण गिरा च स्मितपूर्वया,“निश्चय ही स्वर्गमें जाकर आप अपने सुन्दर रूप और मन्द मुसकानयुक्त मधुर वाणीके द्वारा वहाँकी अप्सराओंके मनको मथ डालेंगे
nūnam apsarasāṃ svarge manāṃsi pramathiṣyasi | parameṇa ca rūpeṇa girā ca smitapūrvayā |
നിശ്ചയമായും സ്വർഗത്തിലേക്ക് ചെന്നാൽ, നിന്റെ അതുല്യരൂപവും മന്ദസ്മിതം മുൻകൂട്ടിയ മധുരവാക്കും കൊണ്ട് അവിടെയുള്ള അപ്സരസ്സുകളുടെ ഹൃദയങ്ങളെ നീ മഥിച്ച് കലക്കിവിടും.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the power of beauty and gentle speech to move minds, while—within the Strī-parvan’s mourning—also reminding the reader that such praise arises amid irreversible loss, sharpening the ethical contrast between human suffering and imagined heavenly reward.
Vaiśaṃpāyana narrates a remark that the addressed person, upon reaching heaven, will captivate even the celestial Apsarases through exceptional beauty and smiling, sweet words—an image set against the broader backdrop of post-war lamentation in the Strī-parvan.