अभिमन्युविलापः (Abhimanyu-vilāpa) — Uttarā’s lament, observed and framed by Gandhārī
मातड़'भुजवर्ष्माणौ ज्याक्षेपकठिनत्वचौ । काज्चनाज्दिनौ शेते निक्षिप्प विपुलौ भुजी,“जो हाथीकी सूँड़के समान बड़ी हैं, निरन्तर प्रत्यंचा खींचनेके कारण रगड़से जिनकी त्वचा कठोर हो गयी है तथा जो सोनेके बाजूबन्द धारण करते हैं, उन विशाल भुजाओंको फैलाकर आप सो रहे हैं
ആനയുടെ തുമ്പുപോലെ വിശാലമായവ, ധനുസ്സിന്റെ ജ്യാ നിരന്തരം വലിച്ചതിന്റെ ഘർഷണത്തിൽ ചർമ്മം കഠിനമായവ, സ്വർണ്ണ ബാഹുബന്ധങ്ങൾ ധരിച്ചവ—അങ്ങനെയുള്ള നിന്റെ വിപുല ഭുജങ്ങൾ വിരിച്ചു നീ ഇങ്ങനെ കിടക്കുന്നു.
वैशम्पायन उवाच