Shloka 10
अभिमन्युविलापः (Abhimanyu-vilāpa) — Uttarā’s lament, observed and framed by Gandhārī
बले वीर्ये च सदृशस्तेजसा चैव तेडनघ । रूपेण च तथात्यर्थ शेते भुवि निपातित:,“अनघ! जो बल, वीर्य, तेज और रूपमें सर्वधा आपके समान थे, वे ही सुभद्राकुमार शत्रुओंद्वारा मारे जाकर पृथ्वीपर सो रहे हैं!
Vaiśampāyana uvāca |
Bale vīrye ca sadṛśas tejasā caiva te 'n-agha |
rūpeṇa ca tathātyartha śete bhuvi nipātitaḥ ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—“അനഘാ! ബലത്തിലും വീര്യത്തിലും തേജസ്സിലും നിന്നോടു സമനായവൻ, രൂപത്തിലും അത്യന്തം അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്ന സുഭദ്രാപുത്രൻ ശത്രുക്കൾകൊണ്ട് വീഴ്ത്തപ്പെട്ടു; ഇപ്പോൾ ഭൂമിയിൽ ശയിച്ചുകിടക്കുന്നു.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the moral shock of war: even the most gifted—equal in strength, valor, splendor, and beauty—can be cut down. It highlights the fragility of worldly excellence and the ethical weight of violence, setting a reflective tone on the cost borne by families and society.
In the Stree Parva’s lamentation context, the narrator reports a grief-filled address to a “blameless” person, pointing out that warriors comparable to him—specifically Subhadrā’s son (Abhimanyu)—have been slain by enemies and now lie dead on the battlefield.