Shloka 6
Dhṛtarāṣṭra’s Bereavement and the Averted Assault on Bhīma (Āyasī Pratimā Episode)
अभीता युद्धयमानास्ते घ्नन्त: शत्रुगणान् बहून् । वीरकर्माणि कुर्वाणा: पुत्रास्ते निधनं गता:,“देवि! आपके सभी पुत्र निर्भय होकर जूझते और बहुसंख्यक शत्रुओंका संहार करते हुए वीरोचित कर्म करके वीरगतिको प्राप्त हुए हैं
abhītā yuddhayamānās te ghnantaḥ śatrugaṇān bahūn | vīrakarmāṇi kurvāṇāḥ putrās te nidhanaṃ gatāḥ ||
വൈശംപായനൻ പറഞ്ഞു—ദേവീ, നിന്റെ പുത്രന്മാർ ഭയമില്ലാതെ യുദ്ധം ചെയ്ത്, ശത്രുക്കളുടെ അനേകം സംഘങ്ങളെ സംഹരിച്ചുകൊണ്ട്, വീരോചിതമായ കര്മ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു, മരണത്തെ പ്രാപിച്ച് വീരഗതിയെ നേടി.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames battlefield death as the culmination of kṣatriya-duty: fearlessness, protection through valor, and acceptance of the warrior’s end. It also prepares the ethical tension of the Strī Parva—heroic ideals set against the human reality of bereavement.
Vaiśaṃpāyana reports that the queen’s sons fought bravely, killed many enemies, and ultimately fell in battle. The statement functions as a stark confirmation of loss while emphasizing the manner of their death—heroic and duty-bound.