Shloka 67
राजा-दैवतत्वम् — The King as a Stabilizing ‘Daivata’ (Divine Function) in Social Order
इति श्रीमहा भारते शान्तिपर्वणि राजधर्मानुशासनपर्वणि राष्ट्र राजकरणावश्यकत्वकथने सप्तषष्टितमो5ध्याय:
iti śrīmahābhārate śāntiparvaṇi rājadharmānuśāsanaparvaṇi rāṣṭra-rāja-karaṇāvaśyakatva-kathane saptaṣaṣṭitamo 'dhyāyaḥ
ഇതി ശ്രീമഹാഭാരതത്തിലെ ശാന്തിപർവത്തിലെ രാജധർമ്മാനുശാസനപർവത്തിൽ, രാഷ്ട്രവും രാജകാര്യവും ഫലപ്രദമാകാൻ ആവശ്യമായ ഉപകരണങ്ങളുടെയും സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും അനിവാര്യതയെ പ്രസ്താവിക്കുന്ന അറുപത്തേഴാം അധ്യായം സമാപ്തം।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
As a colophon, the line signals the completion of a chapter devoted to rājadharma—emphasizing that a kingdom’s stability depends not only on a righteous ruler but also on necessary instruments of rule (administration, enforcement, revenue systems, and allied supports) that make governance effective.
This is the formal closing marker of a chapter in Bhīṣma’s instruction to the king on dharma and governance within the Śānti Parva. It does not advance the story directly; it frames and concludes the preceding discourse by naming the text, parva, sub-parva, topic, and chapter number.