Shloka 30
कि पुनश्नात्मनो लोकानुत्तमानुत्तमैर्गुणै: । तदस्य तप्यमानस्य ज्ञातीनां संक्षयेन वै
ki punaśnātmano lokān uttamān uttamaiḥ guṇaiḥ | tad asya tapyamānasya jñātīnāṃ saṃkṣayeṇa vai
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—“അപ്പോൾ, അത്യുത്തമ ഗുണങ്ങളാൽ ഒരാൾ സ്വന്തമായി നേടാവുന്ന പരമോന്നത ലോകങ്ങൾ എന്ത്? എന്നാൽ അവൻ പശ്ചാത്താപാഗ്നിയിൽ ദഹിക്കുമ്പോൾ, സ്വന്തം ബന്ധുക്കളുടെ നാശം മാത്രമേ തന്റെ ദുഃഖകാരണമെന്നു കരുതി വേദനിച്ചു.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even the promise of exalted rewards gained through virtue can be eclipsed by the moral and emotional burden of harming one’s own people; the verse highlights the ethical weight of kin-slaying and the torment it produces.
Vaiśampāyana comments on a person who is inwardly tormented; despite talk of attaining the highest realms through excellent qualities, his mind is consumed by the loss and destruction of his relatives.